Welkom op onze blog!

In deze sectie vind je de leukste columns, inspirerende verhalen en meer! Heb je zelf een leuk gedicht, column of een stukje ter inspiratie? Stuur het ons op: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.!

Thuiskomen

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

19/04/2016

Door R.S.

"Stel je voor dat je aan land gaat en ontdekt dat je de hemel hebt gevonden, of dat je een hand grijpt, en het blijkt Gods hand te zijn; of dat je een nieuwe lucht inademt, om te ontdekken dat het een hemelse lucht is, of dat je je sterk voelt, en je wordt gewaar dat het onsterfelijkheid is. Stel je voor dat je een storm doorstaat om een nieuwe, onbekende kust te vinden; dat je gezond en wel wakker wordt, en het blijkt dat je Thuis bent gekomen."

Ruim op tijd voor mijn afspraak liep ik de tandartspraktijk binnen. Ik meldde me bij de balie en nam plaats in de lege wachtkamer. Nog voordat ik de mogelijkheid had mijn dagelijkse NRC-app-check te doen, werd ik geroepen. Dat was sneller dan ik dacht.

Terwijl ik mijn jas uit deed stelde ik mijn standaard ‘Gaat alles goed?’ vraag. Er viel een stilte. Een onverwachte stilte die eindeloos leek te duren. Ik merkte dat mijn tandarts moeite had met het beantwoorden van de voor mij op dat moment simpele vraag en zag hoe ze besloot erbij gaan te zitten.

Ik betrapte mezelf er op hoe ik er te vaak onterecht van uit ga dat het antwoord altijd positief en nooit ontkennend zal zijn. Want laten we eerlijk zijn: je masker op en door is zo veel makkelijker dan je emoties uitspreken. Eigenlijk maak ik mijzelf hier net zo schuldig aan.

‘Ik kan het niet. Zeggen dat het goed gaat. Een week geleden hebben we haar begraven. Mijn lieve moeder. Niemand vertelt je hoe je verder moet.’ Bedroefd keek ze me aan. ‘Het was toch goed zoals het was? We deden niemand kwaad, toch?’.

Het was moeilijk om mijn altijd sterke tandarts zo machteloos te zien. ‘Dit is niet het einde’, vervolgde ze. En gelijk heeft ze. Dit is slechts het begin.

Voor mij is dít de reden om te praktiseren. De dood is iets waar niemand aan kan ontkomen. Hoe luxe je je leven ook hebt geleefd of hoe erg je je zaakjes ook op orde hebt gehad. Het enige wat we meenemen zijn onze daden. En als we die test doorstaan, alleen dan komen we Thuis. 

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Mijn dilemma

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

Door Mohammed Ali Ahmadi

12/04/2016

Afgelopen zaterdag kreeg ik van mijn zusje een app. Het was een stukje uit een VMBO theorieboek van het vak maatschappijleer. Het blijkt dat kinderen op een misselijkmakende manier worden gehersenspoeld om een vertekend beeld te krijgen over minderheden in de maatschappij. In deze discriminerende tekst vol stigma’s worden allochtonen neergezet als derderangsburgers die niets als last zijn voor de maatschappij. Al deze stigma’s werden ook nog eens op een laffe en schaamteloze manier in associatie gebracht met Marokkanen en de islam. Ik had het gevoel dat Geert Wilders persoonlijk het stukje aan uitgever Malmberg ingezonden had.

Als aanstaande vader realiseerde ik me dat mijn kinderen zo meteen deze zelfde boeken onder hun neus geschoven zullen krijgen in dit land, misschien wel erger tegen die tijd. Deze gedachte maakte mijn woede over de tekst nog groter. Weer stond ik voor dezelfde vraag: ‘Wil ik in dit land blijven of vertrekken?’ Een vraag die ik mezelf al vaak genoeg gesteld heb. En als ik vertrek, waar heen dan?

Het is een lastig dilemma, want als je kiest om weg te gaan, geef je Nederland op. Ik voel mij een Nederlander en ik houd van Nederland. Hoe gek is het dat ik mijzelf deze vraag überhaupt moet stellen? Maar als ik blijf, wil ik dit niet pikken. Dit is ook mijn land en mijn maatschappij. Ik laat mij niet discrimineren. Ik laat dit soort instanties de volgende generatie niet verpesten.

Al met al sta ik aan het einde van de streep voor twee keuzes. Vertrekken naar een plek waar ik me geen zorgen hoef te maken om deze dingen. Of blijven en een tegenbeweging vormen met alle man en macht die ik tot mijn beschikking heb, om verandering tot stand te brengen. Zo lang ik hier nog rondloop zal ik alles uit dat laatste halen. Want ik geef om de moslimgemeenschap en de volgende generatie. Want anders zal ik mezelf niet in de spiegel kunnen aankijken. Want door dit soort onderwijs zal de volgende generatie moslims zich schamen voor haar geloof en zich steeds meer distantiëren van de islam.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Meer artikelen...