Twee geloven en één wereld

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle

“Zullen we voor altijd vriendschap sluiten?” vroeg ze en ging achterover zitten op het zomerse gras. We zaten allebei met onze gezichten richting de hete zon, ergens in een speeltuin dicht in de buurt van ons huis. Ze droeg een lange rok, die niet tot haar enkels reikte, maar lang genoeg was om te weten dat hij een kenmerk van haar geloof was. En daar zat ik, naast haar, dromend over een eeuwige vriendschap. “Ja, dat lijkt me echt tof. Voor altijd?” vroeg ik nog wat onzeker. Ze zei niets meer; haar zachte glimlach volgde als een hardop uitgesproken antwoord.

Toen het al minutenlang stil was, keek ik nog eens haar rok. Ze was zo anders dan ik. Haar familie, vrienden en netwerk verschilden van die van mij als dag en nacht. Een van haar zusjes bekeek onze vriendschap altijd met vreemde ogen. En dan kreeg ik bijna het gevoel dat onze verschillende geloofsovertuigingen elkaar in de weg stonden. Maar zijzelf was niet zo. Ze keek nooit bedenkelijk naar onze vriendschap, vroeg zich nooit af of we wel vriendinnen konden zijn. Doordat ze zo open was, wilde ik soms meer over haar geloof weten. Waarom ze bijvoorbeeld geen televisie mochten kijken en of het wel klopte dat ze er stiekem thuis toch een hadden. Of waarom ze zich allemaal zo kleedden en echt elke zondag naar de kerk gingen.

Als ik die nieuwsgierige vragen echt had gesteld, dan zou ze die met alle geduld beantwoord hebben. Maar we waren veel te druk met onze vriendschap. Te druk met mijmeren over een zorgeloze toekomst en wat ons te wachten stond. Te onbevooroordeeld om elkaar glashard te negeren.

Een paar jaar later ging ze verhuizen. Op de plek waar we vroeger in het gras zaten, staat nu een huis. Geen ruimte meer voor dagdromen. Alleen een blijvende herinnering: in een wereld met verschillende geloven was onze wereld een.

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Pure liefde en vriendschap

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle

Overgeleverd is dat Imam Ali (a) zei: “Een vriend kan niet als een vriend beschouwd worden tenzij hij de volgende drie fasen heeft doorstaan: een vriend in tijd van nood, een vriend tijdens jouw afwezigheid en een vriend na jouw overlijden.”

En wat een definitie wat we van een echte vriend mogen verwachten is dat hè, als je dat zo leest? In een andere overlevering lezen we dat we hetzelfde voor een vriend moeten wensen wat we ook voor onszelf zouden wensen. Dat maakt echte vriendschap wel makkelijker, want wie zou iets slechts voor zichzelf willen wensen?

Helaas is het wel de bittere werkelijkheid geworden dat het toch niet zo makkelijk blijkt. Soms is het moeilijk om mensen de waarde van je aanwezigheid te laten beseffen. Door miscommunicatie of andere normen en waarden lijkt het dan onmogelijk voor eeuwig een vriendschap te sluiten. Sommige gebeurtenissen blijven onvergetelijk, al is een misstap iets wat te vergeven zou kunnen zijn.

Vanuit religieus aspect worden we er daarom steeds op gewezen om alleen van Allah (swt) afhankelijk te zijn en alleen in Hem eeuwige vriendschap te vinden. Ik denk dat dit ergens ook zo waar is. Door alleen op Allah (swt) te vertrouwen voorkomt dit wel teleurstellingen. Tegelijkertijd wanneer je het gevoel krijgt dat Allah (swt) Zich tot je richt, geeft dit een bevestigend gevoel van vertrouwen. Maar er is daarnaast ook niets mis mee om aan Allah (swt) te vragen of Hij je pure vriendschappen en liefde op je pad wil brengen.

Binnen de Ahlalbait (a) vinden we een aantal omgangsvormen naar elkaar. Daarin komen veelal de volgende basispunten terug: Godsbesef, ‘het geven’ en zachtmoedigheid. Door zachtmoedig te blijven, zorgt dit ervoor dat geen hart zo kil wordt dat het op een dag echte liefde niet meer herkent.

Het vertrouwen in Allah (swt) blijven hebben, brengt je uiteindelijk, vroeg of laat, bij de uitkomst van een mooi gezegde: ‘Wie goed doet, goed ontmoet.’

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Goede voornemens

In de naam van Allah de meest Barmhartige de meest Genadevolle

Het is nog geen nacht en de sterren worden aangewakkerd door het vuurwerk dat overal afgestoken wordt. Ieder jaar zie ik om me heen duizenden mensen met allemaal verschillende voornemens voor het nieuwe jaar.

Ook al is er niet zoiets als ‘wachten met het uitvoeren van een voornemen tot het nieuwe jaar’, want iedere dag is een dag om te doen wat je altijd gewild hebt. De dingen te doen die jouw leven of jou als mens nog beter maken. Maar het heeft wel iets om gezamenlijk stipt 12.00 middernacht herinnerd te worden aan het voornemen dat in een schoon hart bedacht werd. Een jaarwisseling is voor sommigen een start het voornemen tot daadwerkelijke uitvoering te brengen.

Het geknal van het kleurrijke vuurwerk dat intussen alsmaar luider wordt en hiermee aankondigt dat de middernacht dichtbij is. Snel. Wat zijn de voornemens voor 2017? Welke voornemens geven echt een beter gevoel?

Kijkend naar de huidige wereld heeft het misschien niet zoveel zin om alleen materiële dingen te wensen of zich alleen tot materiële doelen te bewegen. Precies, alleen materiële doelen zijn niet voldoende om de wereld een beetje beter te maken. Een beetje meer compassie, een beetje meer begrip, een beetje meer kennis opent daarentegen een deur naar een betere wereld. Niet alleen meer geduld en compassie voor onbekende mensen, maar ook voor bijvoorbeeld onze eigen ouders en familieleden.

Lees meer

Meer artikelen...