Tel je zegeningen

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle

‘Ik geniet van alle kleine dingen in het leven,’ hoor ik een jonge vrouw met diepblauwe ogen doordringend zeggen. Gisteravond voor het slapengaan heb ik Allah (swt) uitvoerig bedankt voor alle zegeningen die ik heb en ik kan beamen wat ze zegt. Dankbaarheid klinkt misschien wat clichématig en van de week las ik in een blad dat het een behoorlijk uitgekauwd onderwerp is. Het zou zelfs zo’n saai onderwerp zijn dat de eindredacteur van het magazine had getwijfeld of hij wel een stuk over dat onderwerp moest publiceren.

preview

Ik denk dat dankbaarheid ook wel een cliché-onderwerp kan zijn, als je je er niet genoeg bewust van bent, wat het met je kan doen en beseft hoe het je kan veranderen en in staat stellen de dag positief te beginnen en te eindigen.

Toch snap ik ook dat het moeilijk kan zijn als je enige wens genezen van een ziekte is en herstel uitblijft, als je met heel je hart hoopt op die ene mooie functie en je het net niet wordt, wanneer je een dierbare verliest, een belangrijke afspraak misloopt, de bus mist of veel geduld moet hebben voor iets wat je graag wilt. Er zijn genoeg redenen te bedenken waarom dankbaarheid soms net niet datgene is, waaraan we willen denken.

De jonge vrouw spreekt verder over de dingen die voor haar echt belangrijk zijn. Ik mijmer hierdoor verder over het onderwerp van het gesprek en merk dat door hoop en vertrouwen te hebben in de dingen die gebeuren en nog gaan komen vanzelf dankbaarheid ontstaat. Zo vertelt een van de verzen uit de edele Koran: “En toen uw Heer verklaarde: als gij dankbaar zijt zal Ik u meer geven…”(14:7) Het vers laat zien hoezeer een dankbare status bij Allah (swt) geliefd is en hier blindelings op mogen vertrouwen.

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Twee geloven en één wereld

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle

“Zullen we voor altijd vriendschap sluiten?” vroeg ze en ging achterover zitten op het zomerse gras. We zaten allebei met onze gezichten richting de hete zon, ergens in een speeltuin dicht in de buurt van ons huis. Ze droeg een lange rok, die niet tot haar enkels reikte, maar lang genoeg was om te weten dat hij een kenmerk van haar geloof was. En daar zat ik, naast haar, dromend over een eeuwige vriendschap. “Ja, dat lijkt me echt tof. Voor altijd?” vroeg ik nog wat onzeker. Ze zei niets meer; haar zachte glimlach volgde als een hardop uitgesproken antwoord.

Toen het al minutenlang stil was, keek ik nog eens haar rok. Ze was zo anders dan ik. Haar familie, vrienden en netwerk verschilden van die van mij als dag en nacht. Een van haar zusjes bekeek onze vriendschap altijd met vreemde ogen. En dan kreeg ik bijna het gevoel dat onze verschillende geloofsovertuigingen elkaar in de weg stonden. Maar zijzelf was niet zo. Ze keek nooit bedenkelijk naar onze vriendschap, vroeg zich nooit af of we wel vriendinnen konden zijn. Doordat ze zo open was, wilde ik soms meer over haar geloof weten. Waarom ze bijvoorbeeld geen televisie mochten kijken en of het wel klopte dat ze er stiekem thuis toch een hadden. Of waarom ze zich allemaal zo kleedden en echt elke zondag naar de kerk gingen.

Als ik die nieuwsgierige vragen echt had gesteld, dan zou ze die met alle geduld beantwoord hebben. Maar we waren veel te druk met onze vriendschap. Te druk met mijmeren over een zorgeloze toekomst en wat ons te wachten stond. Te onbevooroordeeld om elkaar glashard te negeren.

Een paar jaar later ging ze verhuizen. Op de plek waar we vroeger in het gras zaten, staat nu een huis. Geen ruimte meer voor dagdromen. Alleen een blijvende herinnering: in een wereld met verschillende geloven was onze wereld een.

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Pure liefde en vriendschap

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle

Overgeleverd is dat Imam Ali (a) zei: “Een vriend kan niet als een vriend beschouwd worden tenzij hij de volgende drie fasen heeft doorstaan: een vriend in tijd van nood, een vriend tijdens jouw afwezigheid en een vriend na jouw overlijden.”

En wat een definitie wat we van een echte vriend mogen verwachten is dat hè, als je dat zo leest? In een andere overlevering lezen we dat we hetzelfde voor een vriend moeten wensen wat we ook voor onszelf zouden wensen. Dat maakt echte vriendschap wel makkelijker, want wie zou iets slechts voor zichzelf willen wensen?

Helaas is het wel de bittere werkelijkheid geworden dat het toch niet zo makkelijk blijkt. Soms is het moeilijk om mensen de waarde van je aanwezigheid te laten beseffen. Door miscommunicatie of andere normen en waarden lijkt het dan onmogelijk voor eeuwig een vriendschap te sluiten. Sommige gebeurtenissen blijven onvergetelijk, al is een misstap iets wat te vergeven zou kunnen zijn.

Vanuit religieus aspect worden we er daarom steeds op gewezen om alleen van Allah (swt) afhankelijk te zijn en alleen in Hem eeuwige vriendschap te vinden. Ik denk dat dit ergens ook zo waar is. Door alleen op Allah (swt) te vertrouwen voorkomt dit wel teleurstellingen. Tegelijkertijd wanneer je het gevoel krijgt dat Allah (swt) Zich tot je richt, geeft dit een bevestigend gevoel van vertrouwen. Maar er is daarnaast ook niets mis mee om aan Allah (swt) te vragen of Hij je pure vriendschappen en liefde op je pad wil brengen.

Binnen de Ahlalbait (a) vinden we een aantal omgangsvormen naar elkaar. Daarin komen veelal de volgende basispunten terug: Godsbesef, ‘het geven’ en zachtmoedigheid. Door zachtmoedig te blijven, zorgt dit ervoor dat geen hart zo kil wordt dat het op een dag echte liefde niet meer herkent.

Het vertrouwen in Allah (swt) blijven hebben, brengt je uiteindelijk, vroeg of laat, bij de uitkomst van een mooi gezegde: ‘Wie goed doet, goed ontmoet.’

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Meer artikelen...