Hussain inspireert mij (7): vertrouwen in Allah (swt) tot allerlaatste moment

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle

Nog een minuut en mijn trein vertrekt. Ik moet rennen vanuit mijn tram om de trein te halen.  Ik sta bij de deur en heb al uitgecheckt en kijk naar de klok. De tijd tikt door. Te laat komen op werk? Nee dat doen we niet, vooral niet omdat het mijn eerste baantje is. Ik moet een goede indruk achterlaten. Ik heb altijd hoop tot aan de allerlaatste minuut. Rennend uit de tram kom ik de man tegen die ik elke dag zie. Hij vraagt mij of ik de ´Metro´ wil. Rennend roep ik: ‘’Goedemorgen, nee dank u wel!” Ik probeer vriendelijk te blijven, dit is nou eenmaal zijn baan. Ook al ziet hij me elke dag en weet hij dat ik nooit de krant aanneem.

Aangekomen op werk check ik zoals gewoonlijk mijn e-mail. Helaas, geen goed nieuws. Ik had vijf dagen vrij gevraagd om naar de 40ste van Imam Hussain (a) te gaan. Helaas is het rooster-technisch niet mogelijk. Even werd ik er verdrietig van en dacht ik bij mezelf: ik wil de 40ste nergens anders doorbrengen dan bij mijn Imam (a). Ieder jaar, jaar na jaar, loopt er veertig dagen na het martelaarschap van Imam Hussain (a) een menigte mensen naar Imam Hussain (a).  Iedereen heeft één doel voor ogen: aankomen in Karbala om de Imam (a) te bezoeken. De straten zijn vol met mensen die eten uitdelen en slaapplekken bieden. Dit allemaal voor de liefde van Hussain (a). Opnieuw las ik de e-mail en voelde ik een stemmetje in mijn hoofd. Een stem die mij verzocht om de hoop niet op te geven. 

Na werk ontmoet ik mijn vriendin. Samen lopend naar Stichting Alcauther vertelde ze mij verhalen van meerdere mensen die naar de 40ste van Imam Hussain (a) wilden gaan en ook niet zijn gegaan: ‘Zainab, als het geschreven is, dan zal je gaan’. Hierop antwoordde ik dat ik tot de dag van de arbaien nóóit mijn hoop zal opgeven. Ik vertelde haar mijn ervaringen en hoe ik naar hajj (op bedevaart) ben gegaan, terwijl ik nog op het laatste moment te horen kreeg dat het niet zou lukken. Ze verklaarde me voor gek en ze zag in dat het haar niet zou lukken mij over te halen en gaf het op. 

Hoop en geduld, twee zeer mooie woorden. Woorden die ik heb geleerd van de persoon die ik elk jaar rond deze tijd zó graag wil bezoeken: Imam Hussain (a). Imam Hussain (a) bleef tot op het laatste moment de volgende woorden herhalen: "Niemand die ons steunt, niemand die ons helpt!" Ook het geduld van Sayede Zainab was voorbeeldig. Wie houdt het vol om zijn of haar broers als martelaren te zien en hun hoofden afgehakt op pijlen? 

En dan kijk ik naar mezelf. Zodra er iets gebeurt, doen we alsof dat het einde van de wereld is, klagen we en vragen we ons af waarom Allah (swt) ons dit aan doet. Er niet bij stilstaand wat onze Imams (a) hebben meegemaakt. Om welke reden ze zo werden behandeld? 

De arrogantie die we dragen brengt ons op het punt dat we alleen willen stijgen en nooit willen falen. Maar wie zegt dat we falen? Imam Hussain (a) is als een martelaar overleden. Had hij gefaald? Nee, hij is juist degene die de strijd had gewonnen! Door zijn hoop in Allah (swt) en zijn geduld was hij de winnaar. Als wij al het ‘negatieve’ in ons leven omzetten in positiviteit, zullen we het mooie ervaren dat Allah (swt) voor ons heeft geschreven. In het begin van een puzzel ervaren we vaak moeite en weten we niet hoe het geheel eruit gaat zien. Door niet op te geven en het hebben van geduld, krijgen we juist die mooie puzzel af en zullen we blij zijn met het resultaat. Ons leven is als een puzzel. Door geduld en hoop in Allah (swt) moeten we ons kunnen realiseren dat alles uiteindelijk op zijn plaats valt. Natuurlijk kom je er niet gelijk of zelfs helemaal nooit achter waarom bepaalde dingen gebeuren of gebeurd zijn. Maar zolang je je beseft dat alles om je heen om een reden gebeurt, zie je alle ervaringen in je leven als een stijging in plaats van een daling. 

Thuis aangekomen van Alcauther besloot ik tijd vrij te maken om alleen met Allah (swt) te zijn en Hem te vragen mij de kans te geven om Imam Hussain (a) te bezoeken. De volgende dag kom ik weer aan op het werk en check ik mijn e-mail: het is goedgekeurd! Ik mag die twee dagen vrij, waardoor ik vijf dagen naar Irak kan gaan om mijn liefde voor Imam Hussain (a) te bewijzen. Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig en dankbaar ik was bij het lezen van dit bericht. Wederom was dit het bewijs voor mij om, net als mijn Imam (a), de hoop niet opgeven tot op het allerlaatste moment. 

Hussain inspireert mij. 

Zainab, actief lid AJO 

En met dit laatste artikel eindigen we het project "Hussain inspireert mij". Wil je alle artikelen nog eens nalezen, bezoek dan onze website: www.ahlalbait.nl

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen