Het water van Abolfadhl Abbas (a)

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Er kunnen redenen zijn waardoor verdriet in ons lichaam en ziel een thuisbasis weet te vormen en op den duur als teleurstellingen aanvoelen. Wanneer we deze teleurstellingen (en levensverwachtingen) in een kader naast de geschiedenis van Karbala plaatsen, begint het besef te leven dat er meer is dan alleen leven volgens eigen wens en plan. Het leven betekent ook je verwant voelen met de eenzaamheid die Imam al-Hussein en zijn familie (a) voelden, en dat alleen omdat zij de boodschap van de Almachtige (swt) levende wilden houden.

Rouwen om Karbala is een van de moeilijkste dagen van een jaar, omdat het verdriet ondraaglijk is wanneer men de gebeurtenissen herdenkt: Imam al-Hussein (a) en de gruwelijke onthoofding, Imam al-Hussein (a) en Zuhayr (ra) tijdens het gebed, Zaynab (a) en de speech, Ali al-Akbar (a) schreeuwend “vader help mij”, al-Qasim (a) en de slag op zijn schouder, Ali Asghar (a) en de dodende pijl, de tranen van Sukaina (a) en ook het water van Abolfadhl Abbas (a).

De Heilige Profeet (s):

“De meest superieure daad voor Allah is het stillen van de dorst van een dorstige, zelfs als het om een dier gaat.” (Dar as-Salam, volume 3, pagina 162)

Er kan niet ontkend worden dat water een ongekend belangrijke bron in het leven is. De relatie tussen water en leven is dan ook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo lezen we in de heilige Koran:

“En Hij is het, Die de winden als blijde aankondiging voor Zijn barmhartigheid uitzendt en Wij zenden zuiver water uit de wolken neer.” (Sura al-Forqan: 48)

“Opdat Wij daarmee leven mogen schenken aan een dor land, en het ook als drank geven aan Onze schepping - aan vee en mensen in grote getale. (Sura al-Forqan: 49)”

Het woord Saqaei of Saqayat betekent het stillen van de dorst, waarvan de diepere betekenis mede afhankelijk van plaats en tijd is. Zo lezen we in de overlevering van Imam Jafar al Sadiq (a):

Iemand die de dorst van een dorstige lest op een plaats waar water beschikbaar is, is alsof hij een slaaf heeft bevrijd. En iemand die dezelfde daad verricht op een plaats waar geen water beschikbaar is, is alsof hij een ziel heeft verlevendigd. En diegene die een ziel leven geeft, is alsof hij de mensheid leven heeft gegeven. (Makeram al-Akhlaq, pagina 85, Hoofdstuk 7 deel I)

Ook in de geschiedenis  lezen we meer over het begrip Saqayat en de familie van de heilige Profeet (s) speelde hier een belangrijke rol in. Hadhrat Qosai behoorde tot de stamleden van de Qoraish. Hij werd gezien als de bron van water voor de pelgrims en het was niet alleen tijdens de bedevaart naar Mekka dat de inwoners met een tekort aan water kampten. De gedachte dat de inwoners van Mekka zonder water moesten reizen was voor hadhrat Qosai ondraaglijk en dus besloot hij naar een bron te graven dat later Majhoul genoemd werd en het huis van hadhrat Omme Hani (de gerespecteerde zuster van Imam Amir al Momenin Ali (a)) werd. Het was de eerste bron drinkwater in Mekka en vele mensen, overal ter wereld maakten hier gebruik van. De bron werd vervolgd door een andere bron genaamd Sejlah, een exclusieve bron voor alleen de pelgrims van de Ka’abah en de bron diende als hulpmiddel voor de eventuele moeilijkheden waarmee de pelgrims te maken zouden krijgen.

De verantwoordelijkheid voor de Saqayat werd overgenomen door hadhrat Hashem die in de Hajj periode een lederen zwembad vlakbij de Zamzam bron construeerde, zodat de pelgrims hiervan gemak konden ondervinden. Hadhrat Hashem gaf ook de opdracht voor een nieuwe bron, genaamd Bazaar, waar eenieder gebruik van mocht maken. Het werk werd opgevolgd door hadhrat Abdol-Mottaleb (a) die uiteraard niet alleen het goede werk van zijn voorvaderen voortzette, maar het werk ook tot een hoger niveau bracht door het vestigen van een plaats voor de Zamzam bron. Hierdoor maakten steeds meer stammen gebruik van de bron. Er werd een nieuw standaard in de Saqayat opgenomen: de pelgrims werden niet alleen van water voorzien maar nu ook van zoete versnaperingen zoals een drankje van melk en honing.

Hadhrat Abu Taleb (a) was de volgende in generatie die deze belangrijke taak op zich nam. Hij vervulde zijn plicht op een bijzondere manier waardoor hij als Saqi al-Hojaj werd onthouden. (Bron: Sirat az-Zaini volume 11 pagina 26). De winkeltjes op de wegen naar Mekka waren, dankzij de inspanningen van hadhrat Abu Taleb, bedoeld om de pelgrims van water te voorzien.

Na hadhrat Abu Taleb (a) droeg Imam Ali (a) de mantel van Saqayat. Er zijn vele gebeurtenissen te benoemen die de genomen verantwoordelijkheid van Imam Ali (a) beschrijven. Bijvoorbeeld in de strijd Badr zien we hoe Imam Ali (a) in de duisternis van de nacht zorgt voor het geven van water aan de heilige Profeet (s). Imam Ali (a) ontnam anderen het recht om water niet. Hij realiseerde zich dat de rol van Saqi (het geven van water) bedoeld was om ‘leven te geven’. Ook in de strijd Seffin, waar Imam Ali (a) de rivier heroverde van het leger van Muwayiah gaf hij alsnog water aan het leger van Muwayiah. De Imam (a) respecteerde zijn verantwoordelijkheid als Saqi, met andere woorden water geven aan eenieder dit wil of nodig heeft.

Verder benoemen de geleerden twee vormen van Saqayat: in tijden van oorlog en in tijden van vrede. In tijden van vrede kent men het begrip Saqayat vanuit bedrijfsbelang (commercieel) of vanuit de liefde voor Allah (swt). In tijden van oorlog kennen we de aanbevolen Saqayat en de verplichte Saqayat. Het wordt aanbevolen om in de hitte van de strijd water te geven wanneer de tegenstander het water niet per definitie nodig heeft om de strijd voort te zetten. De verplichte Saqayat (het geven van water) is wanneer de dorst de tegenstander overweldigt en hij in deze staat kan overlijden door de dorst.

Een van de respectabele titels van Abolfadhl Abbas (a) is de titel Saqah. Hij moest in de strijd Karbala zoeken naar een bron van water en tegelijkertijd het water beschermen tegen de kwaadaardigheid van zijn vijanden. Hij moest gezag houden op de rivier, terwijl hij hulpeloos ongewapend was. Het intense verlangen van Abbas (a) om zijn plicht te vervullen kon niet bereikt worden. Hij werd verhinderd door zijn vijanden en kon uiteindelijk de kinderen van Imam Hussein (a) niet het water geven waar zij om vroegen. Maar het zou niet op zijn plaats zijn om de loyaliteit van Abbas (a) en zijn titel te onderschatten! Ook als we kijken naar zijn vervulde plicht betreft het geven van het water aan het leger van Hor en de dieren in de strijd Karbala. Door de daad van Abolfadhl al-Abbas werd deze belangrijke traditie levend gehouden. De daad van Abolfadhl Abbas (s) leert ons de diepere betekenis van het water geven aan de dorstige. Al-Abbas leert ons dat loyaliteit altijd dient te beginnen bij het denken aan het belang van anderen en dit vervolgens ook in de praktijk zo uitgevoerd moet worden. Al-Abbas helpt ons herinneren dat loyaliteit aan anderen niet afhankelijk moet zijn van onze eigen gemoedstoestand. Al-Abbas leert ons de mensen en de dieren in de wereld tijdens de meest barre omstandigheden niet te vergeten. Al-Abbas leert ons zich op het pad van Allah (swt) te bevinden door te werken aan normen en waarden van de religie. Al-Abbas leert ons dat verdriet en teleurstellingen slechts een klein onderdeel van het leven zijn, omdat het Hiernamaals op ons wacht. Al-Abbas leert ons verantwoordelijkheid te dragen voor de functies die we in het leven bekleden. Al-Abbas leert ons bewust te zijn van onze (goede) daden, zelfs al is het een glas water waar iemand om vraagt. En Al-Abbas leert ons wat onvoorwaardelijk houden van Imam al-Hussein betekent, omdat Imam al-Hussein onvoorwaardelijk voor het woord van Allah (swt) streef.

Het is zeer zeker zo dat wij mensen onze eigen levensles te verduren hebben, maar de moeilijkheidsgraad van die levensles moet ons niet demotiveren en het moet ons er ook niet van weerhouden om te blijven proberen. De manier waarop we de reis afleggen is, in veel gevallen, belangrijker dan het inzetten van onze wilskracht en ambitie voor enkel de zaken in het leven die wijzelf belangrijk vinden. Voor de een is het moeilijk om dagelijks de gebeden in concentratie uit te voeren, maar Imam al-Hussein (a) en Zuhayr (ra) laten ons zien hoe het moet en zelfs onder welke omstandigheden dit nog haalbaar is. Voor de een valt een droom in duigen en geeft hierdoor op, terwijl een ander dankzij die teleurstellingen keer op keer opstaat. Imam al-Hussein en zijn familie (a) hadden tot de laatste seconde hoop in datgene wat voor hen bestemd was en streven voor hetgeen zij bestemd waren.
En daarom ook in tijden van teleurstellingen gaat het leven door. Ook in tijden van teleurstellingen hebben we een loyaliteitsplicht. En waarin verschilt ons leven met die van Imam al-Hussein en zijn familie (a)? En waarin verschilt het doel waar we voor leven met die van Imam al-Hussein en zijn familie (a)? En waarin verschilt onze loyaliteit ten opzichte van de loyaliteit van al-Abbas (a)? Ik kijk opnieuw naar het filmfragment dat bij dit artikel is toegevoegd: Abolfadhl al-Abbas (a) is de betekenis van loyaliteit.

Geschreven door: Raihaneh

(Deels vertaald uit: ‘Excerpts from Qamar Bani Hashem, The Life of Abolfadhl Abbas, The Leader of Karbala’).

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen