Horror in de samenleving

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

‘Wil je dit betoog vanavond nog even nakijken?’ hoor ik mijn zusje vanachter haar laptop vragen. Ik heb er eerlijk gezegd geen zin in om nog artikelen na te kijken, maar de deadline en de urgentie waarmee ze te maken heeft, zorgen ervoor dat ik snel van gedachten verander.

‘Voorkomen van radicalisering is niet de verantwoordelijkheid van ouders, wel van de overheid,’ is de titel van het betoog.

Een aantal dagen geleden kwam ik scrollend op mijn telefoon een plaatje van een IS-strijder tegen. Ik nam toen niet de moeite de foto goed te bekijken, maar het gruwelijke mes dat hij in z’n hand hield, stond voor ik het wist in mijn geheugen gegrift. Het deed me denken aan iets wat mijn moeder weleens zegt, dat er helaas mensen zijn die in de ene hand de edele Koran vasthouden en met de andere hand een dodelijk mes. Twee uitersten, liefde en haat die leven in het hart van een mens.

Het geweten van deze groep is in feite zodanig aangetast dat de leden ervan zelf niet meer helder kunnen nadenken over wat goed of fout is. Hun uitvlucht is kiezen voor een gewetenloos bestaan. IS is niet alleen een horrorverhaal dat je leest in nieuwsberichten, het is een realiteit met ingrijpende gevolgen voor delen van de wereld.

Ieder weldenkend mens zou moeten weten dat dit geen groep is om te volgen in hun ideologie, laat staan dat deze groep representatief kan zijn voor een geloof. Het blijkt dat door de vele vooroordelen die er in de huidige samenleving leven gemakkelijk wordt aangenomen dat deze groep een representatieve functie heeft.

Na het lezen van het betoog realiseer ik me dat er ook een andere kant van het verhaal is; dat jongeren die zich bij IS aansluiten tot een kwetsbare groep behoren. Zij redden het niet zonder de hulp van de overheid en hulpverlenende instanties. Het is daarom te gemakkelijk om de verantwoordelijkheid en de schuld van het ontsporen van deze jongeren alleen bij de ouders te leggen. De overheid kan hierin een veel betekenisvollere rol spelen.

Als we kijken naar de geschiedenis zijn er altijd vormen van terreur en geweld geweest. In elk tijdperk hebben deze vormen van bestaan een weg gevonden. Een lichte bestaansvorm is er niet. Ieder mensenleven dat ten koste gaat hiervan, is er een te veel. Het blijkt ook dat, ondanks de beslissende rol van de overheid, ouders en de omgeving invloed kunnen hebben op het gedrag van deze jongeren. Het is en blijft daarom een verantwoordelijkheid van iedereen, van jong en oud, om een strijd tegen wapens en duisternis te blijven bestrijden door het verspreiden van kennis en licht.

Geschreven door R.Q.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen