De liefde van Imam Hussein (a)

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Ik kan het zeer waarderen dat televisiezenders aandacht besteden aan de gedenkwaardige maand Muharram. Zo zond de televisiezender Irib 1 een ontroerende film uit over een jongen die een zanjeer[1] wilde zodat hij hiermee kon deelnemen aan de ceremonie voor Imam Hussein (a). In zijn beleving was de zanjeer noodzakelijk om zijn liefde voor Imam Hussein (a) oprecht te kunnen tonen. Op een bijzondere wijze leert de jongen over de maand Muharram en zo ook over de liefde van Imam Hussein (a).

In de film verblijft de vader van de jongen, door een onterechte aanklacht, in de gevangenis. De jongen blijft alleen met zijn moeder achter en wenst dat zijn vader weer thuis zal komen. Hij zoekt een manier waarbij hij zijn vader kan helpen. Tegelijkertijd is het de maand Muharram en leert hij van de mensen in zijn omgeving dat deze maand hem bij zijn moeilijke situatie kan helpen.

De jongen wil dolgraag een zanjeer, maar door omstandigheden kan hij er niet één bemachtigen. Er zit niets anders op dan zelf een zanjeer maken, denkt de jongen. Hij komt een plaatselijke ambachtsman tegen die, hem in ruil voor het schoonhouden van de voordeur bij zijn werkplaats, een stukje ijzer geeft. Uiteindelijk heeft de jongen voldoende ijzer verzameld en zodoende zijn eigen zanjeer gemaakt. Eindelijk kan hij ook meedoen aan een gepaste ceremonie met zanjeer. Eindelijk kan hij ook aan Imam Hussein (a) laten zien hoeveel hij van hem houdt en in de hoop dat Imam Hussein (a) wil bemiddelen in de moeilijke situatie waarin de jongen zich bevindt. Op de dag van Ashura gaat de jongen naar de moskee en heeft hij zijn eigen gemaakte zanjeer bij zich. Hij kijkt om zich heen en ziet dat niemand een zanjeer bij zich heeft. Imam Hussein (as) wordt zonder zanjeer herdacht. Hij loopt naar de voorzitter van de moskee en vraagt waarom de ceremonie zonder zanjeer verloopt. Daarop antwoordt de voorzitter: “het maakt niet uit of je met of zonder zanjeer Imam Hussein (a) herdenkt. Het belangrijkste is dat je Imam Hussein (a) oprecht vanuit je hart herdenkt”.

Het lijkt alsof de jongen niet tevreden met het antwoord is. Hij loopt teleurgesteld weg en zijn woorden beginnen te huilen: “Imam Hussein (a) nu weet ik dat u echt niet van mij houdt. Eerst deed iedereen mee aan de ceremonie met zanjeer. Nu ik eindelijk een zanjeer heb, rouwt men door alleen zachtjes op de borst te slaan." Op dat moment wilde ik in het beeldscherm van mijn televisie kruipen en de kleine jongen vertellen dat Imam Hussein (a) wel van hem houdt! De jongen werd stil van het droevige moment. Maar toen hij zijn ogen open deed, zag hij zijn vader. Vader vader, zei de jongen met een glimlach. Zijn vader was vrijgelaten.

De film heeft veel mooie elementen van het geloof laten zien. Uiteindelijk denk ik dat de maker van de film wilde dat ik twee dingen zou begrijpen: Imam Hussein (a) houdt van diegenen die oprecht van hem houden (met of zonder zanjeer) én dat wonderen realistisch zijn.

En daarom, mede dankzij deze liefde en wonderen ervaar ik iedere seconde de pracht van mijn geloof.

[1] Letterlijk vertaald: ijzeren ketting. In de film is de zanjeer slechts als symbool gebruikt en niet als noodzakelijk middel om hiermee de liefde voor Imam Hussein (a) te kunnen tonen.

Geschreven door Raihaneh

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen