Faroe al Doen

Alle geboden

Om de verdere uitleg wat begrijpelijker te maken is het handig om de Islam als een boom te beschouwen. De boom ‘Islam’ heeft net als iedere andere boom zijn wortels, takken en bladeren. De genoemde zuilen zijn de wortels van de boom. Zoals de wortels bij iedere boom diep in de grond zijn moeten de wortels Islam diep in het hart van de persoon zijn. Daar moeten ze zich vestigen en versterken. Een boom is te herkennen aan haar takken en bladeren. De wortels zijn namelijk diep in de grond verborgen. De Islam heeft ook zijn eigen ‘takken en bladeren’. De takken en bladeren van de Islam zijn de daden van een moslim waarmee hij in een samenleving herkend wordt als moslim. De daden van een moslim en dus de takken en bladeren van de Islam worden in twee groepen verdeeld. Daden die moslim verplicht zijn uit te voeren, Feroea Al-Dien of de geboden, en daden die moslims niet mogen uitvoeren, de verboden.

De geboden of Feroea Al-Dien bestaat uit tien plichten:

Afdrukken

Het erkennen van de door god gegeven positie aan de profeet en zijn huisgezin

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Tawalla en Tabarra:

Tawalla is het tonen van liefde en respect aan Ahlalbait (a). Tabarra is het afkeren tegen de vijanden van Ahlalbait (a).

Ahlalbait (a) is de familie van de profeet Mohammed (s), hiermee wordt bedoeld; Mohammed (s), zijn dochter Fatima (a) en de twaalf Imams (a).

In de heilige Koran staat duidelijk de verplichting voor alle moslims om van Ahlalbait (a) te houden. In soerat al-Shuraa geeft Allah (swt) de opdracht aan de heilige Profeet (s) om een belangrijke boodschap aan de mensheid te geven. In vers 23 zegt Allah (swt): Zeg ( Mohammed): "Ik vraag u geen loon voor (mijn prediking), behalve liefde van verwanten. En hij die het goede verricht zullen Wij in goedheid doen toenemen. Voorzeker, Allah is Vergevensgezind, Waarderen”.

In soerat al-Sabaa vers 47, beveelt Allah (swt) de heilige profeet als volgt: Zeg: "Welk loon ik ook van u vraag, dat is voor u. Mijn loon is bij Allah; en Hij is Getuige van alle dingen". De liefde voor Ahlalbait (a) wordt op deze manier verplicht gesteld voor alle moslims als beloning voor de heilige profeet (s) voor het doorgeven van de boodschap van Allah (swt). Zonder dergelijke liefde, zou het geloof van een moslim lijken op het profiteren van een dienstverlening zonder daarvoor betaald te hebben.

In soerat al-Taubah vers 24 staat: Zeg: "Indien uw vaders en uw zonen en uw broeders en uw vrouwen en uw verwanten en de rijkdommen die gij verkregen hebt en de handel waarvan gij slapte vreest en de woningen waarvan gij houdt, u liever zijn, dan Allah en Zijn boodschapper en het streven voor Zijn zaak, wacht dan, tot Allah met Zijn oordeel komt; Allah leidt het ongehoorzame volk niet”. Hiermee wordt bedoeld dat we liefde aan Allah (swt) moeten tonen voor het feit dat hij de Schepper is en dat we liefde en respect aan Ahlalbait (a) moeten tonen, omdat zij de voorbeelden zijn van de boodschap van Allah (swt).

We moeten de Profeet (s) en zijn Ahlalbait (a) dankbaar zijn en ons dank kunnen we uiten in de vorm van liefde en respect. Diegenen die ons willen misleiden bij het volgen van de geboden van Allah moeten we afscheiden als vijanden van Ahlalbait (a) en met de vijanden moeten we strijden of afstand van ze nemen. Hierbij kunnen we bijvoorbeeld denken aan Salman Rushdi die afgescheiden werd als vijand door Imam Khomeini (r.a.), omdat hij de heilige Koran en de Profeet Mohammed (s) had beledigd. Het aantal moslims wordt wereldwijd geschat op zo’n 20 procent van de wereldbevolking oftewel ruim 1,2 miljard mensen. Als al deze moslims zouden voldoen aan Tawalla en Tabarra dan zouden wij een eenheid vormen en er zou dan geen plaats meer zijn voor Bush, Saddam, Sharon etc.

De Profeet Mohammed (s) vroeg aan zijn volgelingen welke taak van de religie volgens hen het belangrijkste was en de volgelingen gaven als antwoord dat uiteraard de heilige Profeet (s) en Allah (swt) het beter wisten. Echter gaven ze wel hun mening. Zo noemde iedereen een andere taak op, zoals het gebed, het vasten enz. Nadat ze uitgepraat waren gaf de Profeet (s) aan dat hij niet het juiste antwoord had gehoord. Natuurlijk waren alle taken die ze genoemd hadden wel belangrijk, maar Tabarra en Tawalla hadden ze niet opgenoemd, terwijl deze twee punten heel erg belangrijk zijn voor de Islam.

De kern van de Islam is in feite het tonen van liefde voor Allah (swt), Ahlalbait (a) en je medemens.

Wat is eigenlijk de "liefde" die wij aan Ahlalbait (a) tonen?  Het wordt vermeld in Al Kafi (Volume 2, pagina 74, Hadith Nr. 3) Imam Mohammed al-Baqir (a) vroeg aan Jabir [1] het volgende:

"O Jabir, denkt u dat het voldoende is om voor iedereen mondeling te beweren dat je van Ahlalbait (a) houdt? Word je op deze manier onze Sjiiet? Jabir, ik zweer bij de Almachtige dat als een persoon vreest voor Allah en hem gehoorzaamt, hij niet kan eisen dat hij tot onze Sjiieten behoort. Hij moet nederigheid tonen, zijn beloften nakomen, zo veel mogelijk zich verbinden met Allah (swt), aan zijn verplichtingen voldoen zoals het gebed en het vasten, genegenheid, sympathie en gehoorzaamheid aan zijn ouders tonen, vriendelijk zijn tegen de buren, het helpen van de armen die in schulden zijn en medeleven en genegenheid aan de wezen tonen. Hij moet altijd trouw zijn. Hij zou de Koran moeten lezen en bestuderen. Er mag nooit kwaadwilligheid in zijn hart zijn. Zonder deze kwaliteiten kan hij niet beweren dat hij van ons houdt of onze Sjiiet is.

O Jabir, het is niet genoeg om te zeggen dat je van Imam Ali (a) en Ahlalbait (a) houdt. Je moet de 'seerah ' (manier van leven) van de Profeet Mohammed (s) en Ahlalbait (a) volgen en volgens de sunnah handelen die door hen wordt gevestigd. Als je niet voldoet aan deze eis kan de liefde voor Ahlalbait (a) nooit voor je ten goede komen. O Jabir, zonder ' ita'ah ' (gehoorzaamheid), kan niemand de nabijheid van Allah (swt) bereiken. Wij houden er niet van om van hen te eisen onze vrienden te zijn, als zij niet aan alle voorwaarden voldoen. Een zondige persoon is onze vijand. Zonder goede daden en onthouding van zonden, is de enige eis van vriendschap aan ons van geen resultaat."

Dezelfde overwegingen zoals hierboven is van toepassing op de leer van Tabarra. Tabarra is gebaseerd op het voorschrift van de Koran dat de gelovigen zich tegen het kwade zouden moeten keren. Wie Tawalla (respect tonen voor Ahlalbait ((a) doet zal zich van het kwade doen scheiden. Zowel Tawalla als Tabarra weerspiegelen in het leven de gehoorzaamheid aan de Profeet (s) en aan zijn Ahlalbait (a). De herhaalde uitingen van uitdrukkingen van liefde of haat vormen geen tawalla of tabarra, tenzij dergelijke herhaalde uitingen als verklaring van verplichting bedoeld zijn. Alleen de beredenering dat wij de vijanden van Ahlalbait (a) haten is niet genoeg.

Er moet een volledige scheiding zijn met hun manier van leven. Men kan niet voldoen aan de voorwaarden van tabarra, door vloeken te herhalen en toch volgens hun seerah te leven. De vloeken die wij uiten moeten we beschouwen als een plechtig belofte door nooit hun ita’ah (gehoorzaamheid) te volgen en de zonden te begaan die zij doen.

Wij kunnen niet aan de bovengenoemde verplichting ontsnappen door de verontschuldiging te doen dat wij niet de Ahlalbait (a) kwetsen door onze zonden. Rekening houdend met de bovenstaande overlevering van onze vijfde Imam (a), dat als ons leven niet overeenkomstig is met de principes van de Islam zoals die door de Heilige Imam (a) wordt herhaald; dan kwetsen wij daarbij Ahlalbait (a), door de grote opoffering te beledigen die zij hebben gemaakt om die principes voor ons te bewaren.

Mededoor Tawalla en Tabarra kunnen we onze vrienden en vijanden onderscheiden. Tawalla verplicht ons om van onze medemens te houden vanwege het feit dat ze geschapen zijn door Allah (swt).Tabarra verplicht ons om op te komen voor onze rechten en te strijden tegen onderdrukkingen. Het is niet zo dat moslims mensen moeten aanvallen omdat ze anders denken en zijn, zoals het staat in Sura Al-Kaafiroen: Derhalve voor u uw godsdienst en voor mij mijn godsdienst.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

[1] Jabir was een volgeling van Imam Mohammeed al-Baqir (a)

Bronnen

Boek Feroea Al-Dien, Ayatollah Mohammed Shirazi

Website www.al-islam.org

Afdrukken

Het goede aanraden en het slechte afraden

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Het goede aanraden en het slechte afraden is iets dat tot de schepping van de mens behoort, het heeft niks te maken met plaats, tijd enz. Als we naar de ouders van een kind kijken, zien we dat ze hun kinderen goede dingen aanraden en slechte dingen afraden.

Elk weldenkende mens zal niet stil blijven als hij iets fout ziet gebeuren. In de Koran komt het goede aanraden en het slechte afraden keer op keer naar voren. In de 157ste vers van Soerah A’raf zien we dat het de 1e taak van een Profeet is. Tevens is het een symptoom van de beste Ummah volgens de 110de vers van Soerah Aal-i Imraan.

Ook in het hadieth komt het goede aanraden en het slechte afraden vaak naar voren. Rasoelullah (s) maakt duidelijk dat deze taak tot de taken van een gelovige behoort. [1] Het goede aanraden en het slechte afraden is anders dan de rest van Furu’ ad-Dien. Bij de vasten, bidden, het geven van khums en zakaat val je niemand lastig, want je doet het voor je zelf. Maar met het goede aanraden en het slechte afraden is het anders. Hierbij voelt degene wie je het goede aanraad zich niet altijd op zijn gemak. Daarom moet een gelovige deze taak goed uitvoeren, want het moet geen slechte, maar goede gevolgen hebben, om zo een goede maatschappij te creëren. Zonder het goede aan te raden en het slechte af te raden is dit niet mogelijk, want als iedereen stil blijft tegenover het slechte zal deze zich spreiden zonder dat iemand hun in de weg staat. Het goede aanraden en het slechte afraden heeft in veel opzichten goede gevolgen:

Ten eerste geestelijke: je doet wat Allah (swt) je heeft opgedragen. Imam Ali (a) zegt tegen zijn zoon: Als je tot de goeden wilt behoren, raad dan aan de mensen het goede aan. Naast geestelijke laat het zijn nut in veel andere opzichten zien, bijvoorbeeld economisch, sociaal en politiek opzicht. Er zijn 3 etappes om het goede aan te raden. Ten eerste moet de mens uit zijn hart haat hebben tegenover dingen wat tot het slechte behoort.

Ten tweede moet tegenover het slechte niet worden gezwegen. En ten derde moet men als de tweede etappe geen effect heeft met fysieke kracht het slechte voorkomen.

De belangrijkste factor bij het goede aanraden en het slechte afraden is dat de methode dat wordt gebruikt invloed moet hebben. Een paar voorbeelden: Als een tekentje geven genoeg is en invloed heeft, is men verplicht dat te doen, als schreeuwen invloed zal hebben, moet dat gebeuren, als onze woorden geen invloed hebben maar die van iemand anders wel, dan moet die persoon erbij worden gehaald. Zo heb je nog veel meer voorbeelden. Wat nodig is bij iemand om het goede te accepteren en het slechte te weigeren zijn het volgende:

1 – Geloof in Allah (swt). Men moet weten dat Allah (swt) alles ziet en dat men in het hiernamaals zijn loon krijgt voor de daden dat hij/zij krijgt. Hierbij moeten we ook weten dat geloven niet alleen genoeg is, maar herdenken ook nodig is.

2 – Allah (swt) bedanken voor de dingen die Hij ons heeft gegeven. Men moet aan de persoon aan wie hij/zij het goede aanraadt over de eigenschappen van Allah (swt) vertellen.

3 – Weten dat onze daden aan Profeet (s) en zijn Ahl’al-Bait (a) worden overhandigd en door hun wordt bekeken.

4/5 – Weten dat onze zondes slechte gevolgen hebben en dat onze goede daden goede gevolgen hebben.

Het verlaten van het goede aanraden en het slechte afraden:

En zwijgende gemeenschap is een dode gemeenschap. Zwijgen tegenover een zonde is een symptoom van angst en zwakte. Dit zorgt ervoor dat het recht verloren gaat. In één van de kortste Hoofdstukken uit de Koran, al-‘Asr, staat: “Voorzeker, de mens is te midden van verlies”. In de vers die deze volgt staan degenen die een uitzondering zijn. Één van hen zijn degenen die elkaar de waarheid aanraden. Hieruit kunnen we concluderen dat als men deze belangrijke taak, aanraden van het goede en afraden van het slechte, verlaat, te midden van verlies is.

In de 251ste vers van de langste hoofdstuk uit de Koran, al-Baqarah, staat dat als een groep van de mensen de slechtheid van de anderen niet voorkomt, de aarde verdorven zal worden. In onze tijd hebben mensen verschillende smoesjes om deze taak niet uit te voeren. Een paar daarvan zijn de volgende: ‘Zondes van anderen gaan mij niks aan’.

Als een dodelijke ziekte zich verspreid in een bevolking, zullen de mensen in die bevolking alles doen om die ziekte te bestrijden. Men hoort hetzelfde te doen met zondes. Deze verspreiden zich net zoals ziektes in een bevolking, wat er weer voor zorgt dat die bevolking in een slechte bevolking verandert.‘Iedereen is vrij om te doen wat hij/zij wilt, het goede aanraden en het slechte afraden staat deze vrijheid in de weg’. Ook dit is een ongeldige smoes. De vrijheid van iemand hoort de vrijheid van een ander niet in de weg te staan. De zondes die worden begaan zorgen ervoor dat de maatschappij wordt vernietigd, daarvoor zijn er regels nodig. De taak van de mensen is om deze regels aan elkaar te herinneren.‘Schaamte en angst’. Verlegenheid dat ervoor zorgt dat men zwijgt tegenover het kwaad, dat het recht uit de weg wil ruimen, zorgt ervoor dat men in deze wereld in een onrechtvaardige gemeenschap leeft en in het hiernamaals in het eeuwige vuur. Hetzelfde geldt voor angst.

Sommigen zijn bang dat hun inkomst zal dalen door het goede aan te raden, maar Imam Ali (a) zegt duidelijk dat het goede aanraden en het slechte afraden aan de inkomsten van niemand iets doet. Sommigen zijn weer bang dat hij zijn vrienden zal verliezen, maar ze moeten zich realiseren dat er geen betere vriend is dan Allah (swt). Zo zijn er andere redenen dat angst wekt bij mensen, dat ervoor zorgt dat ze deze belangrijke taak niet uitvoeren. Als er niks wordt gedaan tegen een zonde heeft dit zeer slechte gevolgen zoals we hiervoor hebben gezien.

Een zonde wordt langzamerhand als normaal beschouwd als de mensen stil blijven. Hier blijft het niet bij, de zonde gaat zich ook verspreiden en soms begaat de persoon die stil bleef zelf de zonde. Men moet niet ervan uitgaan dat alles op zijn gemak zal gaan en zonder gevaar. Zijn daad hoeft ook niet persé resultaat te hebben.

Als voorbeeld kunnen we de Profeet Noah (a) nemen. Hoeveel resultaat had hij uiteindelijk? Ook kunnen we kijken naar Imam Hussein (a), die de mensen uit Koefa waarschuwde om niet met hem te strijden. Maar ook dit had niet veel resultaat bij hun. Maar toch raadden beide het goede aan en raadden het slechte af.

Dit was nodig om het goede naar voren te brengen. Alle Profeten hadden met gevaar te maken, maar toch hebben ze deze daad niet verlaten. Er zijn redenen dat mensen de woorden van degene die het goede aanraad en het slechte afraad minderwaardigen. We kunnen de redenen dat ervoor zorgt dat iemand de waarheid niet accepteert in 2 groepen redenen delen. De eerste zijn innerlijke reden. De belangrijkste hiertussen zijn onwetendheid, dweperij (overdreven ingenomen met iets zijn, vb. nationalisme), hoogmoed (trots) en verboden (haraam) eten (hiermee wordt bedoeld dat het eten niet met recht is gekregen, maar bijvoorbeeld gestolen is of met geld gekocht is dat haraam is).De tweede zijn redenen van buitenaf. Een aantal hiervan zijn de volgende: Propaganda (van het kwaad, dat de mensen van het goede pad af willen laten dwalen), Tegenstrijdigheden (bijvoorbeeld in de maatschappij), economische toestand van de mensen.

Het taken van degene die het goede aanraadt en het slechte afraadt:

Een aantal van de taken die de aanrader van het goede heeft volgens de Koran zijn de volgende: - Ze moeten van de mensen geen materiële ontvangst verwachten (bv. Geld en derg.) [2]

- Om nieuwe personen te verbeteren, moeten ze hun bestaande krachten niet verliezen [3]

- Hun woorden moeten logisch zijn [4] Een aantal belangrijke punten zijn nog het volgende:

- Hun woorden moeten werken, hiervoor moet de toestand gelegen zijn, want niet elk woord heeft altijd, overal en bij elk persoon zijn werking.

- Men moet geen vooroordelen hebben.- Men moet kennis hebben en deze begrijpen Iemand die de mensen naar het goede pad uitnodigt moet dat doen mede door zijn goede gedrag. Men moet niet aan de mensen iets slechts afraden als hij het zelf doet. In een overlevering staat dat zulke mensen worden vervloekt. Er zijn een aantal waarschuwingen voor degene die het goede aanraden en het slechte afraden:

- Wijsheid, kennis: iemand die het goede aanraadt en het slechte afraadt moet van het goede en het slechte afweten en zijn taak op de goede manier doen.

- Hij/zij moet bestendig zijn tegen tegenstand. Deze taak vereist wilskracht.

- Deze taak moet (net zoals de rest van Furu’ ad-Dien) voor Allah (swt) worden gedaan. Men moet dit bijvoorbeeld niet doen omdat hij wraak wil nemen of om racistische redenen.

- Deze persoon moet, zoals we eerder hebben gezegd, een goed gedrag hebben, en een goed humeur.

- Men moet zichzelf niet beter dan de rest zien. We weten nooit hoe de toestand later zal zijn. Het kan zijn dat wij morgen een zondenaar zijn en de ander de betere moslim. Er zijn nog een aantal principes waar men zich aan moet houden:

- Men moet niet de fouten van de mensen proberen te vinden, maar de fouten die hij ziet verbeteren.

- Men moet op de trots van een persoon letten. Men moet over zijn/haar geheime zondes niet in het openbaar hem/haar waarschuwen.- Als de persoon die de fout begaat, een reden hiervoor heeft en wij hiervan niet zeker zijn, moeten we hem niet waarschuwen. Bijvoorbeeld als een geleerde zonder te weten op een overlijdingsdag (van een van de onfeilbaren) een bruiloft heeft georganiseerd, moeten we hierop letten

- We moeten ook op onze eigen waardigheid letten.

- Men moet niet tegen de zondenaar zijn, maar tegen de zonde.

- We moeten op de tijd en plaats letten. De deur van de stad der kennis, Imam Ali (a) zegt dat als een moslim een zonde begaat en jullie hem in een oord van de ongelovigen vinden, jullie hem niet de straf moeten geven die de shari’ah aangeeft. Want deze daad kan ervoor zorgen dat hij zich tot de ongelovigen nadert. [5] Waar moeten we beginnen? Allereerst moeten we bij onszelf beginnen. Dit kunnen we uit het volgende zien:

- Het is afkeurenswaardig bij God dat gij zegt hetgeen gij niet doet. [6]

- Beveel de mensen het goede te doen en vergeet daarbij je zelf, hoewel je het Boek leest? Wil je dan niet begrijpen?[7]

- Ik zet u naar enig gehoorzaamheid niet aan tenzij ik het voor u oefen en hou u van enig ongehoorzaamheid niet tegen tenzij ik van het ophou voor u. [8] Deze 2 verzen uit de Koran en de hadieth van Imam Ali (a) lijkt mij genoeg om te snappen dat we bij onszelf moeten beginnen.

Familie

- O gij die gelooft, redt u zelf en uw gezinnen van het Vuur [9]

- Hij placht zijn volk gebeden en aalmoezen aan te bevelen en zijn Heer had welbehagen in hem. [10] De verbetering van de gezinnen is een basis van een goede maatschappij. Dit betekent natuurlijk niet dat als men zijn eigen gezin niet heeft verbeterd, de rest moet vergeten. Nieuwe generatie het goede aanraden en het slechte afraden zal het succes bij ons doel vergroten. Om hierachter te komen hebben we geen ervaring nodig, want in de verzen van de Koran en de hadieth staan hierover een heleboel voorbeelden. Een aantal hiervan:

- In de tijd van de Farao geloofde alleen de jeugd in de Profeet Mozes (a.). [11]

- Een van de redenen dat de ongelovigen boos waren op de Profeet Mohammed (s), was dat hij de jongeren uitstekend had beïnvloed. [12]

- In een overlevering staat dat we de jongeren naar het goede pad moeten uitnodigen, want hun nadering naar weldaad is groot.  [13]

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Notitie door de schrijver:

Ik heb de onderstaande bron gebruikt. Ik heb niet het hele boek vertaald, maar een soort samenvatting gemaakt van een groot aantal stukken ervan

Boek: Emri Maruf ve Nehyi Munker (Turks boek)Deze (Turkse) versie bestaat uit 336 pagina’s

Dit boek is vertaald uit het Perzisch, de naam van hiervan is Amre be Maroof wa Nahye ez Monkar

Andere bronnen:

[1] Bihar-ul-Anwaar, v. 97, blz. 86

[2] Hud 29

[3] Hud 30

[4] Baqarah 111, Anbiyaa 24, Naml 64 …

[5] Wasail ash-Shia’ah, v. 18, blz. 318

[6] as-Saff 3

[7] al-Baqarah 44

[8] Nahj al-Balaghah, preek 175

[9] at-Tahriem 6

[10] Maryam 55

[11] Yunus, 83

[12] Bihaar al-Anwaar, v. 18, blz. 182

[13] Wasail ash-Shia’ah, v. 11, blz. 448

Afdrukken

Het strijden voor de Islam

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Djihad is erg belangrijk. Het is een manier waarvan men de uiterst grote beloningen en de beste zegeningen kan verdienen. Het is genoeg dat het een deur is van het paradijs. Allah(s.w.t) houdt van mensen die Djihad doen. Allah (s.w.t) zegt in zijn heilige Koran: “Voorzeker, God heeft diegenen lief die ter wille van Hem strijden in geordende gelederen, alsof zij een hechte muur vormen” (Koran 61:4)

Islam heeft rechte lijnen getrokken voor de Djihad. Er zijn dus regels, disciplines en grenzen daarvoor. Men moet zich eraan houden om het juiste ware doel te bereiken.

Betekenis van Djihad [1] 

Djihad is een Islamitische term, dat afkomstig is van het Arabisch woord djhed (om uiterste inspanning, te streven, “strijd” uit te oefenen), die veel betekenissen heeft. Het kan de fysieke strijd aangeven om het perfecte geloof te bereiken, door middel van een politieke of militaire strijd, om het Islamitisch doel te bevorderen. De betekenis van "Islamitisch doel" staat natuurlijk open voor interpretatie. De term is vaak vertaald in het Nederlands als "heilige oorlog", in andere woorden, is die vorm van Djihad gebaseerd op oorlogsvoering. In tegenstelling tot dat; Djihad is vaak een geestelijke strijd. Dat noemt de profeet Mohammed (v.z.m.h) de grote strijd(=Al Djihad Ala‘kber). Zo zei de profeet tegen de mensen die van het slagveld terugkwamen, uit een strijd tegen de vijanden “ welkom mensen die de kleine strijd hebben gedaan en die de grote strijd nog moeten doen” [5].

De profeet kenmerkt het gevecht tegen het “ik”, tegen de duivel in iemands hart, het zuiveren van de ziel door de toevlucht naar Allah(s.w.t) met de “grote Djihad“. Dit omdat het een zeer belangrijk en langdurig proces is (levenslang). Terwijl de andere fysieke strijd, die de profeet als de “kleine Djihad” benoemd, voor een bepaalde tijd beperkt is [5].

Djihad is een middel om de ware essentie van iemands geloof te testen en tegelijkertijd te versterken. Totale overgave aan de Schepper is een uitdaging/strijd met de eigen ziel. Zoals Allah in zijn heilge boek zegt: "O gij die gelooft, vrees Allah en zoek de weg tot toenadering tot Hem en strijdt voor Zijn zaak, opdat gij moogt slagen"  (Koran 5:35).

Een persoon die welke vorm van Djihad in acht neemt wordt als "Mudjahid" genoemd, betekent "strijder". Deze term wordt het vaakst gebruikt om een persoon te benoemen die in het “vechten” deelneemt. Zowel geestelijk als fysiek.

Over de waarde van de strijd voor de Islam [4]

Van Ali Ibn (de zoon van) Ibrahiem van zijn vader van Alnaoufaly van Al Soekoeny van Abi Abdullah (a.s) zei: "De profeet Mohammed(v.z.m.h) zei “Het paradijs heeft een deur die genoemd wordt als “de deur van de strijders van de islam (=Modjahidieen). Die(strijders) gaan naar die deur toe, als het open is. Ze dragen hun zwaarden, men staat bij elkaar en de engelen verwelkomen hen" en volgde “Wie niet meedoet aan de strijd(=Djihad), zal Allah, de meest verhevene, hem hullen met verachtelijkheid en armoede in zijn leven, vernielend zijn eigen geloof. Allah, de meeste verhevene, heeft mijn volk rijk gemaakt aan hoefijzeren van haar paarden en de punten van haar speren".

Het strijd voor zowel man als vrouw [4]

Van Ali Ibn Ibrahiem van zijn vader van Abi Al-Djaouwzaa van Al-Hussein Bin Alouwaan van Sa’ad Bin Alteieef van Alasbak Bin Nebate zei:  "De heer van de aanbidders (Imam Ali) (a.s) zei “Allah heeft de strijd(=Djihad) in de islam voor zowel de mannen als de vrouwen voorgeschreven. De strijd van de man is het opofferen van zijn geld en zijn ziel totdat hij dood gaat op de weg van Allah(s.w.t), en de strijd van de vrouw is dat ze geduldig moet zijn op het leed die ze meemaakt door haar man en zijn jaloezieën”.

Soorten Djihad [4]

Eens werd Aba Abdullah(a.s) gevraagd: “Is de Djihad aan te raden(=sunnah) of verplicht(=farithe)?”. Toen heeft hij geantwoord: “Er zijn vier vormen van Djihad; twee zijn verplicht(=farithe), één om aan te raden(=sunnah) die je moet doen met de verplichte vorm. De laatste is om aan te raden(=sunnah). Één van de twee verplichte vormen is:

- Om zijn ziel te beschermen tegen ongehoorzaamheid voor Allah(s.w.t). Dat is de beste vorm van Djihad.

Voor wie is Djihad verplicht [4]

Het is verplicht voor iedereen die in Allah, de enige god (eenheid van goed) en zijn profeet Mohammed (v.z.m.h) gelooft.

Voorbeelden van gedragsregels voor (fysieke)strijders in de islam [2]

- Herinnering om God te vrezen(= taqua); Het is een handeling van de profeet (=suneh) dat de gezaghebber(= wali ala’mer) of de plaatsvervanger van hem, de strijders altijd herinnert om God te vrezen in alles en altijd. Dus wanneer ze zitten of wanneer ze opstaan. Dat is ook een van de doelen van Djihad. Tijdens een oorlog kunnen huizen binnengevallen worden waardoor de eer en het recht op privacy wordt geschonden. Ongelovigen doen vaak die fouten en zeggen dan dat het de schade is als gevolg van de oorlog. Profeet Mohammed(v.z.m.h) zei: “Verhef de naam van Allah , op de weg van Allah: strijd tegen de ongelovigen ... Verbrand geen dadelbomen,....Kap geen boom met vruchten en verbrand geen plant”

- Herinnering aan dat Djihad iemands doodstijdstip(=adjel) niet bespoedigt en niet vertraagt; Dat is een teken van zekerheid(=yaqien) en overgave(= taslieem). Dat voorkomt angst, waardoor men sterker in zijn schoenen zal staan en niet snel zal wegvluchten bij moeilijkheden.

Vormen van geestelijke Djihad(De grote Djihad) [3]

- Ouders tussen de Djihad en liefdadigheid: Een kind groeit op tussen zijn familieleden. Als het kind zich in een goed milieu bevindt, dan gaat het kind zich goed ontwikkelen door taal, vaardigheden, cultuur, ervaring, enz te leren. Als het kind voldoende wijs is geworden(volwassen genoeg), dan zal Allah(s.w.t) hem de wijsheid en leergierigheid schenken om nieuwe ervaringen op te doen. Het kan zijn dat hij de “kust” gaat bereiken of dat hij een andere weg tegenkomt. Een weg die de wijsheid van het geloof de wegwijzer is. Een weg die niet goed bekend is bij zijn familie. Dan pas begint de eerst fase van zijn Djihad. Het is dan een strijd voor de verbetering en de goede ontwikkeling. Aan de ene kant moet de persoon loyaal zijn voor zijn familie en aan de andere kant heeft hij zijn eigen strevingen.

De heilige koran lost dit probleem heel eenvoudig op. De koran wijst de mensen om hun ouders lief te hebben. De ouders behandelen met het uiterst goed gedrag. Men mag ouders niet eens kwetsen, zelfs niet met het woord “Pfffff”(=Oef: een uitdrukking om ontevredenheid uit te drukken) Zo stond in de heilige Koran: "Wij hebben de mens op het hart gedrukt betreffende zijn ouders, zijn moeder droeg hem in zwakte op zwakte, en zijn zogen nam twee jaren in beslag. Zeg Mij en uw ouders dank, tot Mij is de terugkeer". (Koran 31:14)

Men mag ouders niet aanbidden, totaal over gave aan hen; het gehoorzamen van zaken die men kan afleiden van Allah’s weg.Koran gaf veel voorbeelden wat dat betreft; zo stond de profeet Abraham(a.s) tegenover zijn vader en zei: "O mijn vader, er is inderdaad kennis tot mij gekomen die niet tot u is gekomen, volg mij daarom, ik zal u naar een pad leiden dat effen en recht is."(Koran 19:43).

- Djihad tegen eigen kinderen, broers en zussen: Als de kinderen opgegroeid zijn, oud genoeg zijn om een eigen weg te volgen, dan gaan ze wel eens afwijken van de rechte pad, buiten de grens van de geloofsleer(=sjarie’a). Strevend om hun ouders er bij te halen om dezelfde weg te volgen die zij aan het volgen zijn.In dit geval moeten de ouders Djihad doen tegen hun kinderen, om de grenzen van het geloof te verdedigen. Om zowel zichzelf als hun kinderen te beschermen. Allah waarschuwt in de heilige Koran: “O, gij die gelooft, laat uw rijkdommen en uw kinderen u niet afleiden van de gedachtenis aan Allah. En wie dat doet behoort tot de verliezers.” (Koran 63:9).

- Djihad tegen eigen broers en zussen: Men wordt opgegroeid tussen ouders en broers/zussen. Vaak voelt men de druk die uitgeoefend wordt door de broers en zussen. Vooral van de oudste. Die proberen vaak degene te manipuleren en zijn gedachtegang te beïnvloeden. Dat kan hem drijven naar de verkeerde pad. Dus men moet Djihad doen tegen hen, om de rechte pad te blijven volgen.In het verhaal van de profeet Jozef(a.s) en zijn broers zijn er genoeg lessen waarvan men kan leren. Ook de profeet Mozes (a.s) kan hier als voorbeeld dienen, namelijk toen hij boos werd op zijn broer Haroen toen zijn volk afdwaalden. En Imam Ali (a.s) toen hij een hete ijzeren staaf dichtbij de hand van zijn broer Akyel deed, omdat hij geld vroeg van het financiënhuis waar hij geen recht op had.

- Djihad tegen echtgenoot/echtgenote: Soms laat men door druk van de echtgenoot(e) en kinderen de Djihad achterwege, doordat men demotiveert raakt om verder te gaan met de begonnen/ geplande Djihad. In dit geval moet men dit als een uitdaging zien en tegen zijn /haar eigen vrouw/man en kinderen Djihad doen. Dat werd verteld in het verhaal van Abi Al-Djaroed die vertelde van Abi Dja’fer(a.s): “O, gij gelovigen, er zijn onder u echtgenoten en kinderen die uw vijanden zijn, neemt u dus voor hen in acht. En indien gij verontschuldigt en door de vingers ziet en vergeeft; dan is Allah Vergevensgezind, Genadevol“  (Koran 64:14).

Er was namelijk een man die naar de profeet (v.z.m.h) wou emigreren, maar die tegen werd gehouden door zijn vrouw en kinderen om hen niet te verlaten. Sommigen gehoorzaamden dat en bleven. Allah heeft daarom hun vrouwen en kinderen gewaarschuwd en waarschuwde de mannen om hen niet te volgen.Sommigen van de mannen emigreerden toch ondanks het verzoek van hun vrouwen en kinderen en zeiden tegen hen: “Als jullie niet met mij mee emigreren, zal Allah ons nooit bij elkaar laten komen in het emigratiehuis en aan mij zul je geen nut meer hebben” Toen heeft Allah (s.w.t) gezegd in zijn heilige Koran; “....En indien gij verontschuldigt en door de vingers ziet en vergeeft; dan is Allah Vergevensgezind, Genadevol“  (Koran 64:14).

Dat komt ook voor in de verhalen van de vrouw van de profeet Noah en de vrouw van de profeet Loet. Die wilden niet de weg volgen van Allah(s.w.t)De vrouw van de farao geeft ook een duidelijk voorbeeld voor de gelovige vrouwen. Haar man probeerde haar af te leiden van de rechte pad.Deze lessen zijn voor iedere gelovige die onder druk wordt gezet door zijn eigen vrouw/man en de kinderen. Ertegen strijden, zal het geloof(= Imaan) sterker maken. Allah zal dat heel vrijgevig belonen.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Bronnen:

[1] http://encyclopedia.thefreedictionary.com/Jihaad

[2] http://www.samikhadra.org/material/makalat/jihad/adaab.htm

[3] http://www.almodarresi.org/fekh-islami/resala/ibadat/index21/txt.htm

[4] http://www.14masom.com/hdeath_sh/12/index.htm

[5] Boek; Titel: Geestelijke onderwijs, auteur: Sayyed Kamal Al-Haydery

Afdrukken

Khums en zakat

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Elk orgaan in het lichaam heeft een eigen taak in het lichaam. Ook heeft elk orgaan een zwak punt, maar dit zwakke punt valt weg door de samenwerking met andere organen. Dus elk orgaan heeft zijn behoefte, terwijl het orgaan de behoeften van andere organen behartigt. Op deze manier leeft een orgaan als het ware in het teken van de andere organen.

Als sommige organen helemaal alleen of nutteloos functioneerden in het lichaam, bijvoorbeeld als handen en voeten niet samenwerkten met de ogen of als de mond alleen maar kauwde zonder te slikken, dan zou de mens sterven. En zo zal ook het egoïstische orgaan sterven.

Bij de totstandbrenging van een maatschappij moeten de behoeften van de leden vervuld worden. De taak van de leden in een maatschappij hebben exact dezelfde taak als de taken van de organen in een lichaam. De mens moet zijn behoefte in het kader van de behoeftes van de maatschappij zoeken. Hij moet overwegen welke voordelen de maatschappij uit zijn inspanningen heeft, zodat door zijn inspanningen iedereen inclusief hijzelf vooruitgaat. Daarbij moet hij opkomen voor de rechten van anderen, zodat zijn eigen rechten niet overtreden worden en zo een harmonieus geheel vormt. De belangrijkste plicht van de leden van deze maatschappij is echter het helpen van de arme mensen en zwakke mensen.

Tegenwoordig is het grootste gevaar dat het rijke gedeelte van de maatschappij het arme gedeelte links laat liggen en op deze manier de maatschappij vernietigt, nadat de rijken de eerste slachtoffers worden van het arme gedeelte dat in opstand komt.

Met deze gedachte in het achterhoofd beveelt de islam, veertien eeuwen geleden, dat de rijken een gedeelte van hun rijken moet verdelen tussen de arme mensen en zwakke mensen. Als dit gedeelte genoeg is om de behoeften van de armen te behartigen, dan is het aanbevolen, dat de rijken zoveel mogelijk te doneren in de naam van Allah met het doel de leefomstandigheden van de armen te verbeteren.

In dit stuk zal op de twee belangrijkste middelen om de rijkdom in de islam te verdelen ingegaan worden, namelijk Zakât en Khums. Deze twee begrippen zullen hier uitgelegd worden. Omdat de meerderheid van de moslims in deze tijd niet direct met Zakât te maken zal krijgen, zal er niet zo diep op ingegaan worden.

Eerst zal het begrip Zakât uitgelegd worden, daarna Khums en als laatst als de begrippen Zakât en Khums duidelijk zijn waarom een moslim Zakât en Khums geeft.

Zakât

Zakât (zakaat) is het meervoud van Zakaah. Het eerste wordt meer gebruikt in de literatuur. Zakaah betekent letterlijk vertaald “zegenen”, “groeien in goedheid”, “rein maken” of “zuiver maken”. Dit slaat op het feit dat je jezelf rein maakt als je zakât geeft. De vertaling naar het Nederlands is vaak aalmoes. En zo wordt het in de Koran ook soms gebruikt. Het woord Zakât komt vaak voor in de Koran, vaak samen met het woord bidden, wat heel belangrijk is in de islam. Op deze manier wordt het geven van een aalmoes belangrijk gemaakt. Zo ook in het volgende vers in de Koran(7:156).

“Allah antwoordde: "Ik zal Mijn straf opleggen aan wie Ik wil, maar Mijn barmhartigheid omvat alle dingen. Zo zal Ik het verordenen voor degenen die Mij vrezen en de Zakaat betalen en voor hen die in Onze tekenen geloven."

Zakât bestaat uit twee onderdelen:

1. Zakát Al-fitrah

2. Zakát op bezit

 

1. Zakât al-fitrah

Zakât al-fitrah is een aalmoes, die een gezinshoofd verplicht geeft voor zijn zichzelf en zijn gezin aan het einde (fiter: verbreken) van de vastenmaand Ramadan. Per hoofd van een gezin geeft het gezinshoofd drie kilo voedsel zoals tarwe, gerst, rijst, gierst, rozijnen of dadels of een hoeveelheid geld, dat hieraan gelijk is.

Zakât al-fitrah wordt gegeven aan een arme moslim, die voldoet om zakât te krijgen, zoals een arm moslimkind of zijn voogd of iemand die niet rond komt, maar zeker niet aan iemand die dronken is of zijn gebeden niet doet of zondes begaat.

Een voorbeeld: Een gezin met 2 kinderen in een land waar rijst € 1 kost. Het gezinshoofd van dit gezin zal € 12 betalen aan Zakât al-fitrah.

2. Zakât op bezit (zakât mal)

Dit betaalt een moslim verplicht als het bezit van één of meer van de onderstaande middelen van deze persoon in totaal meer is dan het minimum hoeveelheid voor Zakât, ook wel nisab genoemd in het Arabisch.

- Arwe

- Gerst

- Data

- Rozijnen

- Goud

- Zilver

- Kamelen

- Koeien

- Schapen (inclusief geiten)

Als een verplichte voorzorgsmaatregel voor voorspoed in zaken.

Voor elke van deze middelen is de nisab verschillend en ook is het percentage voor zakat verschillend. Zo kan het percentage voor de eerste vijf levensmiddelen verschillen van 5% tot 10%, maar voor goud en zilver is het 2,5%. Voor kamelen, koeien en schapen geldt een ander systeem.

Zakât op bezit (zakát mal) kan men geven aan:

- Een arme persoon, die niets bezit of niet rond komt

- Een berooide persoon (iemand die het nog moeilijker heeft dan een arme persoon)

- Een vertegenwoordiger van de Imam (a.s.) of iemand die zakât verzamelt (a'amil)

- Een niet-moslim, die de islam helpt of moslim neigt te worden

- Een debiteur, die zijn schulden niet kan betalen

- Op een manier van Allah (s.w.t.) waarop moslims profiteren, bijvoorbeeld het bouwen van een moskee, een school voor religieus onderwijs, het schoonmaken van de stad….enz

- Een gestrande reiziger.

Zoals het eerder al gezegd is, dit onderdeel van de Zakât waarmee de meerderheid van de moslims niet te maken krijgt. Wat ook nog belangrijk is te vermelden is dat een moslim een hoeveelheid kan doneren aan liefdadigheid (sadaqah). Het verschil tussen Zakât en sadaqah is, dat de eerste verplicht is en de tweede vrijwillig.

Khums

Dit woord betekent één vijfde oftewel 20% en is afgeleid van het Arabische woord khums, wat 1/5 betekent. In het Nederlands wordt Khums vertaald als religieuze belasting. Net zoals Zakât is Khums ook belangrijk, in de Koran staat:

“En weet, dat wat gij ook als buit neemt, er een vijfde van voor Allah, de Boodschapper, de verwanten, het wezen, de armen en de reiziger is.. ” (Koran 8:41)

Tegenwoordig is de belangrijkste Khums als moslims de Khums op inkomsten. Daarom zal dit hieronder uitgelegd worden. Ook zullen andere Khums snel gegeven worden. En als laatste de verdeling van Khums.

Khums op inkomsten

De volwassen moslim betaalt verplicht 20% van al zijn inkomsten na zijn uitgaven (zowel huishoudelijk als commercieel) gedaan te hebben, dus het surplus van al zijn inkomsten aan het begin van een nieuw jaar.

Onder inkomsten horen allerlei inkomen uit handel, industrie, landbouw, loon, netto winst van zaken, maar ook giften, prijzen, erfenissen en aalmoezen.

Onder huishoudelijke uitgaven horen uitgaven aan drinken en eten, accommodatie, transport, meubilair, huwelijksbestedingen, medische uitgaven, betaling van aalmoezen (sadaqah), hadj, Ziyarat (een heilige stad bezoeken), giften, schulden betalen, wettelijke boetes, lonen van bedienden, premies (verzekeringspremie, ziekenfonds, pension, inkomstenbelasting ...enz) enz.

Onder commerciële uitgaven horen lonen of salarissen van de werknemers, huur, de verzekeringspremies, de overheidsbelastingen, het kopen van machines en de uitgaven van hun onderhoud, enz.

Een voorbeeld: Het jaarlijkse inkomen is € 20.000 en zijn huishoudelijke uitgaven die gelden voor deze persoon, kijkend naar zijn leefomstandigheden, gezin enz. is € 10.000, maar hij besteedt € 15.000. Dan moet hij Khums betalen over € 10.000, dit is dus € 2.000.

Nog voorbeeld: Een paar met dubbelinkomen en zij beiden in de familie uitgaven bijdragen, dan moet Khums moet betaald worden over het totale te berekenen inkomen minus de totale uitgaven van beiden samen af te trekken. (In theorie, zal het bedrag besteed door de vrouw aan huishoudenuitgaven als een gift aan de echtgenoot worden beschouwd. Met andere woorden bij degene die islamitisch verantwoordelijk voor familieonderhoud is, zal zijn inkomen en dus ook zijn Khums stijgen).

Andere Khums

Daarnaast betaalt de moslim ook Khums in de volgende omstandigheden. Deze komen tegenwoordig echter niet vaak voor, behalve het eerste en deze zal ook uitgelegd worden:

- De vermenging van legale en illegale bezit

- Mineralen

- Het vinden van een schat met onbekende eigenaar

- Edelstenen, verkregen bij het duiken in de zee

- Confisqueren van dingen gedurende een oorlog

- Algemeen, een land dat een zimmi (een niet- moslim, die leeft onder de bescherming van Islamitische Overheid) van een moslim koopt.

Het is verplicht Khums te betalen over legaal bezit, die vermengt is met illegale. Met illegale wordt bedoeld: dingen die niet verkregen zijn volgens de Shari’ah, bijvoorbeeld rente berekenen, gokken of alcohol. Met vermenging wordt bedoeld, dat de eigenaar niet in staat is de hoeveelheid of dingen die legaal verkregen te onderscheiden van illegale dingen. De hoeveelheid waarover Khums betaald moet worden, hangt van de situatie af. Hiervoor verwijs ik naar de boeken over de jurisprudentie.

Verdeling van Khums

Khums wordt verdeeld in twee delen:

Sehme Sadaat (het deel van de afstammelingen van de Imam (a.s)): dit deel moet gegeven worden aan iemand die een Sayyid (dit is iemand, die afstammeling is van Profeet Mohammed (vzmh) of aan een wees of aan een gestrande reiziger zonder geld tijdens zijn reis.

Sehme Imam (Het deel voor de Imam (a.s.)): tegenwoordig wordt dit deel gegeven aan een Mujtahid (dit is iemand die een specialist is op het gebied van het afleiden van Islamitische regels uit vier belangrijke bronnen: Koran, Hadith, het geweten van de gemeenschap, en het redeneren) of aan iets wat de Mujtahid goedgekeurd heeft. Belangrijk hierbij is dat de Mujtahid Aalam (heel geleerd) moet zijn in Islamitisch recht en openbare zaken.

Doel

Volgens de islam behoort alle rijkdom en gezag tot Allah (s.w.t). Hij vertrouwt het ons toe om ons te beproeven of we ons verantwoordelijk en oprechtheid kunnen gedragen of zullen we dit vergeten en ons laten domineren door onze lusten.

Na dit gezegd te hebben is het eerste en belangrijkste doel van Khums en Zakât ons loyaliteit tegenover Allah (s.w.t) te bewijzen, want ieder moment, elke seconde van ons leven, zijn ons gezondheid en ons wezen Zijn giften aan ons naast alle middelen om ons heen. Zouden we dit alles niet gekregen hebben, dan zouden we geen bestaansrecht hebben en dus ook niet kunnen we zeggen dat, dat wat wij gekregen hebben van Hem van ons is! Met daden zoals Khums en Zakât kunnen we ons loyaliteit bewijzen tegenover Hem.

Het tweede belangrijke doel van Khums en Zakât is het helpen van het armere deel van de maatschappij en hiermee het gelijk verdelen van de rijkdom in de maatschappij. We leven in de islamitische maatschappij als broeders en zusters. Je laat je broer of zus niet vallen, maar die help je overeind. Niet alleen help je hiermee je broer of zus, maar je zult met deze daden ook spanningen in de maatschappij verlichten en betere banden opbouwen met je armere broers en zussen.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Meer artikelen...