Herdenking overlijden Ali Al-Akbar (a), 9 Muharram 61 A.H.

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Ook Ali Al-Akber (De oudste zoon van Imam Al-Hussain (a)) wilde aan de strijd deelnemen. Hij was nog een heel jonge man. Toen hij zijn vader om toestemming vroeg, keek die liefhebbend naar zijn jonge zoon en vertelde hem hoe hij hem in elk opzicht deed denken aan de Profeet (s).

Imam Hussein (a) gaf Ali Al-Akber (a) toestemming en richtte vervolgens zijn gezicht en handen naar de hemel zeggende: "God wees een getuige op hen (de vijanden), er zal een jongen tevoorschijn komen voor hen, die op uw profeet lijkt in zijn uiterlijk en gedrag. Als wij onze profeet missen en wilden zien, dan keken we naar Ali Al-Akber. God, laat ze a.u.b. uit elkaar gaan en laat ze lijden". Hij gaf Ali Akbar zijn zegen en vroeg hem naar zijn moeder en tante te gaan. Ali groette zijn moeder, Oem Leila, en zijn tante, Zaineb. Oem Leila keek met tranen in haar ogen naar de 18-jarige Ali Akbar en zei: "O God, is het tijd voor jou om te gaan?" Met deze woorden viel ze in Ali's armen en verloor haar bewustzijn.

Ali Al-Akber ging het slagveld op en zei: "Ik ben Ali de zoon van Al-Hussein, wij zijn de familie van de Profeet. Ik zal jullie met mijn zwaard slaan om mijn vader te beschermen. Ik zal blijven vechten en mijn pijlen naar jullie richten tot ik helemaal verzwakt ben en niet meer in staat ben om te vechten".

Daarna begon hij heldhaftig aan de strijd, tot hij zo'n dorst kreeg dat hij niet meer kon. Hij vroeg zijn vader om water, maar Al-Hussein zei met en verdrietige stem: “Bij Allah zoon als ik een druppeltje water had, dan zou ik het nooit van jou verbergen, maar ik bezit niets!”

Ali Akber ging ondanks zijn dorst door met vechten en schakelde ongeveer 200 mannen uit, totdat Ben Menked met een paar mannen kwam. Zij sloegen Ali op zijn hoofd met een zwaard, waarna hij op de grond viel. Ben Menked en zijn mannen gingen door met slaan, tot Ali Al-Akber zich niet meer kon bewegen en riep: "Vader, help mij!".

Imam Hussein (a) hoorde de stem van zijn zoon, kwam rennend en hopeloos aan en zei: "Oh, kleinzoon van de profeet, moge Allah degene die jou dit hebben aangedaan vervloeken! Niemand heeft genade met jou en ons, niemand heeft respect". Ali Al-akber stierf direct daarna in de armen van zijn vader. Imam Hussein (a) tilde hem voorzichtig op. Hij weende de hele weg terug naar het kamp.

Aangekomen bij het kamp, renden Oem Leila, Zaineb, Oem Koelthoem en de andere vrouwen en kinderen uit hun tenten hem tegemoet. Allen wilden ze Ali Akbar zien. Oem Leila zag hoe erg Imam Hussein(a) weende en ze zei :"Ik ben trots op onze zoon dat hij zijn leven heeft geofferd voor zo een nobel doel. Ik bid tot Allah (swt) dat hij ons geduld geeft".

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen