Ashura en het gebed

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Alle lof zij Allah. Moge Zijn vrede met Mohammed en zijn Ahl’al-Bayt zijn.

“Zij die zorgzaam zijn voor het hun toevertrouwde en voor hun overeenkomsten. En die hun gebeden in acht nemen” (Koran al-Mu’minoen 8, 9)

Dagelijks hebben we in ons leven met beslissingen te maken. Deze variëren van kleine tot grote beslissingen. Onder de kleine beslissingen valt bijvoorbeeld de beslissing of je wel of niet om zes uur je avondeten gaat eten.

Als je jouw avondeten later dan zes uur eet zal het in een normale toestand geen effect hebben op je gezondheid. Hierdoor zullen we het niet erg vinden om iets anders te doen rond een uur of zes. Als grote beslissingen kunnen we beslissingen over school en werk nemen. Sta je ’s morgens wel of niet om half zeven op, om naar school of je werk te gaan. Als we ons willen voornemen om, in plaats van zo vroeg wakker te worden, te gaan uitslapen, weten we dat we hiervoor bestraft zullen worden. Hierdoor beslissen we gewoonlijk om toch niet uit te slapen.

Tijdens de dagen van Imam Hussein (a) en zijn trouwe, dappere en eervolle volgelingen in Karbala hadden de Imam (a) en de Husseini’s met vele beslissingen te maken. Voor de mensen in Karbala was Ashoera een dag waarop ze tussen 2 personen moesten kiezen. Je kon kiezen tussen de hemel en de hel, tussen Imam Hussein (a) en Yazied. Helden als Hurr hebben hier de grootste beslissingen van hun leven genomen. De loyale Abbas (a) had de keuze om de uitnodiging van Shimr wel of niet te accepteren. Zoehayr ibn Qayn moest kiezen of hij de Imam (a) wel of niet zou beschermen tijdens zijn gebed midden in de oorlog. Imam Hussain (a) kon op Tasu’a shahied worden, maar besloot om Ibn Sa’d om uitstel te laten vragen.  Laten we de laatste twee gebeurtenissen iets nauwkeuriger bespreken.

Het was gebedstijd op de 10de dag van Moharram en de oorlog tussen de legers van het goede en het kwaad was op gang. Imam Hussain (a) wilde zijn gebed verrichten, maar de vervloekte mensen uit Koefa zouden niet stil blijven staan tijdens zijn gebed. Zoehayr en nog een soldaat besloten Imam Hussein (a) dekking te geven, zodat hij zijn gebed kon verrichten. Het gebed geldt voor alle moslims; als het tijd is om te bidden, moeten de moslims bidden. De soldaten van Yazied deden dit niet. Zij schoten pijlen richting de kleinzoon van hun Profeet Mohammed (s), de Profeet (s) die hun het gebed heeft geleerd. Maar de twee Hoeseini’s waren bereid om de pijlen op te vangen met hun lichamen. Een van hen kreeg zelfs een pijl in zijn oog.

We zien hier onder andere de dapperheid en loyaliteit van de 2 strijders. Niet iedereen zou zijn eigen lichaam kunnen wagen voor de Heer der Martelaren (a). Niet elke sjiiet zou een pijl opvangen met zijn oog, zodat zijn Imam (a) zijn gebed kon verrichten. Mensen zoals wij kunnen zo hard “Labbayk Ya Hoesein” roepen als we willen, maar zouden in een dergelijke toestand waarschijnlijk anders reageren.

Ayatollah Mutahhari beweerde tijdens een gesprek met zijn vrienden dat hij hetzelfde zou hebben gedaan. Die nacht stond hij in zijn droom in de plaats van de twee martelaren. Dit keer moest Ayatollah Mutahhari de pijlen met zijn oog opvangen zodat Imam Hussein (a) zijn gebed kon verrichten, maar steeds als de pijlen in slowmotion op hem afkwamen ging hij net op het laatste moment opzij, waardoor de pijlen de Imam (a) raakten. 

Zo zien we dat zelfs grote geleerden als Ayatollah Mutahhari niet hetzelfde konden doen als de Shuhada van Karbala. Dit was één les die we uit deze gebeurtenis kunnen nemen. Maar er is nog een andere les die heel belangrijk is. Midden in de strijd tegen het leger van Yazied en midden in de hitte van Karbala besluit Imam Hussein (a) om zijn gebed precies op zijn tijd te verrichten. Hij wilde zijn gebed niet later verrichten. Dit is één van de belangrijke beslissingen die in Karbala zijn genomen waarvan wij moeten leren. 


De andere gebeurtenis die we hadden opgenoemd was dat Imam Hussein (a) aan Omar ibn Sa’d om uitstel van de aanval vroeg. Waarom? Imam Hussein (a) wou zich die nacht met gebeden en dergelijke bezighouden. Hij kon shahied worden, hij kon 1 dag minder lijden onder de dorst en hitte, zijn baby Ali al-Asghar zou misschien eerder verlost worden van alle ellende, Imam Hussain (a.s) kon eindelijk zijn grootvader Mohammed Mostafa (s) ontmoeten. Maar de Imam (a) wilde liever uitstel zodat hij en zijn volgelingen zich de nacht van Ashoera met gebeden konden bezighouden.

Vrede zij met jou “Ya Aba ‘Abdillah” Imam Hussain (a) dus! De Koran beschrijft een Moe’min. Er staat “Zij die zorgzaam zijn voor het hun toevertrouwde en voor hun overeenkomsten. En die hun gebeden in acht nemen” [1]. Ya Hussein (a)! De mensen uit Koefa waren niet zorgzaam voor hun overeenkomsten. Zij lieten jou in de steek, maar loyale strijders als Zoehayr ibn Qayn hielden zich aan hun woord. Ya hussain (a.s)! Jij leerde ons hoe we onze gebeden in acht moeten nemen. Op Ashoera hebben jij en je volgelingen de tafsier van de 2 genoemde ayah’s gegeven!

Elke dag is Ashoera en elke plaats is Karbala. Broeders en zusters, Imam Hussein (a) nam zijn gebeden op deze manier in acht op een dag als Ashoera en in een plaats als Karbala. Maar we moeten nooit vergeten dat het elke dag Ashoera is en dat elke plaats Karbala is. Elke dag zijn onze gebeden belangrijk en op elke plaats.

Wij zijn bereid om vroeg in de morgen wakker te worden om naar school te gaan, maar waarom zijn we niet altijd bereid om vroeg in de morgen wakker te worden om ons ochtend gebed te verrichten? Zullen we hiervoor dan niet bestraft worden? Is de straf die de school geeft groter dan de straf die we in het hiernamaals krijgen? Waarom gaan we niet altijd als we van school komen direct bidden, maar even uitrusten en eten? Hadden Sakina en Roqayya normaal kunnen eten? Hadden ze iets kunnen drinken? Broeders en zusters, “Labbayk Ya Hoesein!” zeggen is niet genoeg. We moeten ook net als Imam Hussain (a) handelen.

We moeten net als hem beslissingen nemen. We moeten ons realiseren dat onder onze grote beslissingen ook deze beslissing valt; De beslissing of we wel of niet onze gebeden op zijn tijd verrichten. Moge Allah ons allemaal helpen in het volgen van het pad van de Heer der Martelaren, Imam Hussein (a).

Geschreven door: Ebuzer

Bronnen:

[1] Koran Moe’minoen:8-9

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen