Geboorte Hazrat Abu Fadel Al Abbas (a), 4 Sha'baan

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle,

 

Hazrat Abbas was de zoon van Imam Ali Ibne Abi Talib (a). Zijn moeders naam was Fatima, zij was ook bekend als ‘Ummul Banin’. Ze was de dochter van Huzam Ibne Khalid, een beroemde persoon van de Kalb-a stam, die werd gekarakteriseerd door zijn wellevendheid. Hazrat Abbas werd geboren in Medina op de vierde van Sha’ban op 26 A.H. Toen het nieuws van zijn geboorte Imam Ali (a) bereikte boog hij neer op de grond als een teken van dank aan Allah (swt). Imam Hussein (a) nam de baby in zijn armen en reciteerde de Azan en Eqamat in zijn rechter- en linkeroor. Daarna opende het pasgeboren kindje zijn ogen en keek naar het gezicht van Imam Hussein (a), voordat hij naar iemand anders keek. Op de zevende dag van zijn geboorte werd de ceremonie van Aqeeqa gedaan en noemde Imam Ali (a) hem Abbas.

Hij werd ‘Qamar-e-Bani Hashim’ (de maan van de Hashemieten) genoemd, refererend naar zijn imponerende verschijning. Zijn opmerkelijke rijkunst maakte hem tot ‘Syed-ul-Forosan’ (baas van de ruiters). Zijn vermogen om mensen te leiden resulteerde in het krijgen van de naam ‘Rais-ul-Shujan’ (de leider van de dappere) en de manier waarop hij zijn leven opofferde leverde hem de titel ‘Afzal-ul-Shohada’ (de beste van de martelaren) en ‘Saqqa’ (waterdrager), omdat hij zijn leven opofferde in een poging water voor aan de kinderen van Imam Hussein (a) te verschaffen in de tragische strijd van Karbala. Zijn naam Abbas, die in het Arabisch leeuw betekent, was hem helemaal waardig. Imam Ali (a) die zelf ‘de leeuw van God’’ werd genoemd, voedde hem op en leidde hem tot hij veertien jaar oud was. In de 10 jaren die daarop volgden leefde hij onder het oog van Imam Hassan (a) en de laatste 10 jaar met Imam Hussein (a). Het was dus geen wonder dat hij bijna de perfectie bereikte in veel aspecten van zijn leven. Zijn moed, durf en dappere blik had hij geërfd van Hazrat Ali. Imam Hasan (a) leerde hem geduld en tolerantie. Zijn loyaliteit en zelfopofferende natuur waren het resultaat van zijn verbinding met Imam Hussein (a).

Imam Jafar Al Sadiq (a) heeft gezegd: ‘’Ik getuig, oh Abbas, dat je de top van perfectie hebt bereikt op het gebied van zelfopoffering, loyaliteit en gehoorzaamheid. Imam Zain-ul-Abedeen (a) heeft gezegd: “Moge Allah (s.w.t) mijn oom Abbas (a) vele zegeningen geven’’. De manier waarop hij zijn leven opgaf voor zijn broer, Imam Hussein (a), liet uiterste zelfopoffering zien. Hij vocht dapper om Imam Hussein (a) te beschermen en het was pas nadat hij beide armen verloor dat hij viel. Allah (s.w.t) compenseerde het verlies van zijn armen met twee vleugels in de hemel. Voorwaar, de plaats van Hazrat Abbas bij Allah is zo hoog, dat alle martelaren jaloers op hem zullen zijn op de dag des oordeels . Imam Ali’s wens was om er voor te zorgen dat Hazrat Abbas de Islam zou prediken en de profeet zijn familie zou dienen.

Hazrat Abbas vocht zijn eerste strijd toen hij nog maar zeven jaar oud was, dit was de strijd van Siffen. Op een dag kwam hij helemaal vermomd, gemaskerd en bewapend het strijdveld op. Toen Ibn-e-Shasa, een dappere en bekende Syrische vechter, de gemaskerde persoon zag, vroeg hij aan een van zijn zeven zonen hem te vermoorden. Maar het tegenovergestelde gebeurde en de zoon werd verslagen. Op dezelfde wijze probeerden de andere zes zonen met hem te vechten, maar met hen gebeurde hetzelfde. Uiteindelijk vocht Ibn-e-Shasa met hem en de manier waarop hij hem ook versloeg zorgde ervoor dat de andere mensen hem vol ongeloof aanstaarden. Daarna dachten ze dat de gemaskerde vechter Imam Ali (a) was en niemand durfde naar voren te komen om te vechten. Toen hij z’n masker afdeed waren mensen verast om te zien dat het niet Imam Ali was, maar de erfgenaam van Imam Ali’s moed.

Hazrat Abbas zijn devotie, respect en affectie voor Imam Hussein (a) waren zo diep, dat hij de grond waar Imam Hussein op liep aanbad. Hij vond het niet leuk als iemand hem voorging in het dienen van Imam Hussein (a). Sterker nog, er wordt gezegd dat hij de stof van Imam Husseins voeten op zijn ogen deed. Zelfs als een jong kind verhinderde hij anderen Imam Hussein (a) te dienen. Men zegt dat toen Imam Hussein (a) met zijn heilige vader Imam Ali in de moskee van Kufa was en hij zich dorstig voelde en water aan Qambar (een bekende en gehoorzame dienaar van Imam Ali (a) vroeg en Qambar opstond om het water te halen Hazrat Abbas, die toen nog heel jong was, Qambar stopte en zei dat hij zelf water voor zijn meester zou halen. Hij bleef aan Imam Hussein (a) zijn zijde nadat ze uit Medina waren vertrokken en hij was geliefd bij alle leden van de Imam zijn familie. Hij was zo toegewijd aan Imam Hussein (a), dat toen Shimr Ibne Ziljoshan, de tweede in commando van Yazid’s leger naar Imam Hussein (a) kwam en riep: ‘’Waar zijn mijn neefjes, Abbas, Abdullah, Jafar and Utman?", hij zelfs weigerde te antwoorden. Pas toen Imam Hussein (a) tegen hem zei: beantwoord hem, omdat hij, ondanks het feit dat hij corrupt is, nog steeds familie is’’, dat Hazrat Abbas reageerde en Shimr vroeg wat hij wilde. Shimr antwoordde: “Oh mijn neefjes, ik heb speciaal Obaidullah Ibne Zaid voor jullie veiligheid gevraagd. Dus waarom wensen jullie jezelf te doden met Hussein? Waarom sluiten jullie je niet aan bij Yazid’s machtige leger?’’

Hazrat Abbas keek hem vol minachting aan en zei: “Moge Allah’s woede op jou en je voorstel rusten, oh vijand van God! Hoe durf je ons aan te raden onze meester te verlaten en aan te sluiten bij de corrupte en misleide Yazid?’’ Shimr draaide zich om en liep boos weg. Uiteindelijk begon de strijd en de metgezellen van Imam Hussein (a), die zwaar in de minderheid waren, begonnen te verliezen. De drie broers van Hazrat Abbas, Abdullah, Jafar and Uthman en Hazrat Abbas zijn zonen, Fazl en Qasim, vochten met zeldzame moed voordat ze stierven.

De kreten om water van de kinderen in Imam Hussein’s kamp op de dag van Ashura, maakte Hazrat Abbas heel verdrietig. Nadat hij toestemming van Imam Hussein (a) had verkregen, nam hij de lege waterzak van Janab-e-Sukaina, de dochter van Imam Hussein en reed naar de rivier de Eufraat. Het leger van Yazid doorkruisend snelde hij naar de oever van de rivier, vulde de zak met water en ging terug naar het kamp. Yazid’s leger omsingelde de dappere Hazrat Abbas. Hij hield de waterzak in één hand vast en begon te vechten met zijn andere hand. Toen beide handen eraf waren hield hij de riem van de water zak vast met zijn tanden. Toen hij een harde klap tegen zijn hoofd kreeg schudde hij erg en uiteindelijk viel hij van zijn paard af en riep om Imam Hussein (a). Imam Hussein (a) bereikte hem met moeite en legde zijn hoofd neer op zijn schoot. Hazrat Abbas opende toen zijn ogen om Imam Hussein (a) een laatste keer te zien en stierf.

Geschreven door: Hawra

Bron: 'Know Your Islam' compiled by Yousuf N. Lalljee

© Copyright Ahlalbait Jongeren 

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen