Reisverslag Ghana: Ramadan special!

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ik het Afrikaanse land met de kleurrijke mensen en de roodkleurige zand heb verlaten. Ghana. Een land in West-Afrika met een populatie van ongeveer 22 miljoen. Hoogstwaarschijnlijk is het voor de meesten alleen bekend van de Wereld Kampioenschappen of van Kofi Annan. Mijn reis stond in het teken van de laatste stage in het Ghaneze ziekenhuis en de openbare apotheken.

Daarnaast zou ik er de mooiste Islamitische maand van het jaar doorbrengen. Zo kwam ik op een stukje vooronderzoek uit. Social media kan soms zoveel betekenen denk je dan. Er bleken zelfs Sjii’ten te zijn in Ghana. Vol enthousiasme vloeiden er uit dit vooronderzoek ontzettend interessante projecten uit. Hiervoor zou ik de Ehlibeyt Moskee in Den Haag nooit waardig genoeg kunnen bedanken. Liefde voor de medemens, enkel omwille van de Schepper. Dit is de beschrijving waarmee ik dit kan verwoorden. De voorbereidingen voor mijn verblijf van 7 weken gingen in snelle tempo door. Het blijkt aardig wat werk te zijn: visum, vaccinaties, accommodatie, noodpakketten en natuurlijk medische hulpmiddelen.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ysYWFha-1FI

In juli was het zover. Op precies de 3e dag van de Ramadan bevonden we ons in Accra, de hoofdstad van Ghana. Ik weet nog heel goed hoe gemengd de gevoelens waren bij het voelen van de warme wind. Hoe opvallend ik dit keer (weer) was. En niet door mijn hoofddoek, maar puur door mijn huidskleur.
De eerste kennismaking met de imam van de sjiitische moskee Masjidul Rasoul al Akram vond plaats. Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit in Mekka of Medina geweest. Maar dat gevoel van overgave wat daar heerste: Subhan’Allah.. Het gebed. De donkere huiden. De Adhaan en, Aliyyan Waliyyullah. Onbeschrijfelijk. Een stemmetje in mijn hoofd fluisterde; dit gebed zal je nooit vergeten, lucky you.

[De moskee werd gebouwd in 1992. De moskee heeft hier en daar renovatie nodig: het dak, de ramen. De 'hawza' moet ook opnieuw geschilderd worden.]

Ik zal terugkomen op de activiteiten die voortvloeiden uit de samenwerkingen met de Ehlibeyt Moskee in Den Haag. Aangezien mijn reis in de Ramadan plaats vond, leek het een goed plan meerdere keren een iftaar te organiseren. In eerste instantie hebben we de iftaar voor de studenten in de moskee georganiseerd. Vervolgens zijn de omringende bewoners en sjiitische families uitgenodigd. Verder zijn er bedragen naar de kleine dorpen gestuurd waar het voor de wezen diende. Alle lof zij Allah: alle iftaars zijn geslaagd.

Alle formaliteiten enerzijds, bracht deze reis mij anderzijds enorm veel nieuwe ontdekkingen over de cultuur, gewoontes en normen en waarden. Tijdens het inkopen leer je de kleinste dingen wat je aan het denken zet over hoeveel luxe we gewend zijn. Hoe de imam op een Afrikaanse toon reageerde toen ik water in ‘luxe’ plastic flessen kocht zal ik nooit vergeten. Sister you should buy those in the little bags; they are 20 times cheaper.

Ik wil mijn verhaal niet al te lang maken. Het mee maken van de Islam in een geheel andere cultuur. Het kunnen herkennen van de gemeenschappelijke liefde voor Imam Ali (a). Het paralyserende gevoel dat door je heen gaat wanneer je bewust wordt hoeveel rechten er gestolen wordt van deze armen. Ooit heb ik van een Azerbeidzjaanse imam een verhaal gehoord. Dit ging continu door mijn hoofd. En dit vatte mijn verhaal samen.

De mensheid heeft diverse behoeftes. Als eerste zijn er primaire levensbehoeften, dit is de eerste graad. Hieronder vallen o.a. slapen, eten en voortplanten. Men hoeft zich nauwelijks af te vragen of het nodig is; zo vanzelfsprekend zijn ze. Het tweede type behoefte is relatief onzichtbaar, deze zijn niet heel expliciet en ook niet heel verborgen. Onder deze graad vallen de behoeften van de mens om lief te hebben en geliefd te worden. En tot slot is er de meest onopmerkelijke behoefte. Dit is een graad waar je naar moet zoeken om het te vinden. Deze behoefte bevindt zich heel diep in elk mens: het nodig hebben en nagaan van de alomvattende aanwezigheid van God. Hiermee komt het probleem van de Bashariyat (mensheid) naar voren. De behoefte voor God is onzichtbaar en dient naar buiten (oppervlak) gezocht/gehaald te worden. Man arafa nafsahu, faqat arafah Rabbah (wie zichzelf kent, kent God).

[Salaah Seleyman, 3 jaar oud en heeft zijn ouders verloren in een verkeersongeluk in Accra.]

De essentie van het leven, het hoofddoel is de laatste stadium te bereiken na de eerste twee voldaan te hebben. Dit komt vervolgens overeen met het gegeven dat bij de Faraj van Imam-e Zaman (a.f) geen armen meer zullen zijn. Jij, als moslim, dient zowel jezelf als anderen hierin te helpen.  Ik geef toe dat dit door mijn hoofd speelde toen ik een heel gezin tegenover mij had. Ik zou als het ware een taboe breken in een standaard Turks gezin. Al met al realiseerde ik in Ghana dat een westerse, welgestelde moslim(a) zeker een kleine hulp kan bieden om een ander in het geloof vooruit te helpen. Ik wil dit verslag ook niet in de vorm van een humanitaire hulpoproep naar voren brengen. Dat er zeker hulp nodig is voor deze moslimbroeders kan ik jullie echter niet onthouden.
Hoewel ik het verhaal niet lang wilde houden, is het redelijk lang geworden merk ik. Alle lezers wil ik bedanken voor hun geduld. Hieronder is kort beschreven hoe uit een Wahhabi achtergrond de Shia in West Afrika tot leven kwam.

As salam-u alaikum.

Hujjatul Islam Sheikh Abdul Salam Abdul Hamid Bansi (r.a), born as a Wahhabi, was taught the religion at young age from his father. In the 1970’s he began to wonder what the Sjii’sm was. During his life he began to study about the Shia ideology. He spent his life in Libya, Egypt, Syria, Pakistan and finally he came to Iran. In Iran he joined the scientific Hawza in Qum. He was privileged to study under great Scholars; great Ayatollah Ruhullah Khomeini (r.a) was among them. He was by that time the first black African student from West Africa to study in Iran. In 1984 he returned to his native country Ghana. Here he spread the noble ideology of Ahlulbayt (a) to invite his fellow brothers to the path of the Ahlulbayt (a). The Masjid ul Rasoul al Akram built in 1992 was the first Shia mosque and is still the Shia center of West Africa. Students from all around the country are coming to the mosque and learning in the Hawza. Sheikh al Bansi died in 2010, with love and respect for his deeds.



© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen