Mijn reis naar de Ahlalbait - deel 4: Wat als jij Hussain (a) was?

In de naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle,

Lang, heel lang geleden was er een woestijn. Een grote woestijn, onbekend voor velen. Een woestijn die geen leven kende, enkel zeeën van zand, een heldere hemel en de hitte van de zon. Met een kilometers lange rivier, de Eufraat.

Stel je eens voor dat je op zo een plek komt te stranden, je bent met al je geliefden om je heen. Van je zus die jullie overleden ouders heeft beloofd voor jou te zorgen, tot aan je broers die jou zien als hun leider, tot aan je kinderen waaronder een onschuldige baby van 6 maanden, tot aan je dierbaarste vrienden die hun leven voor je zouden geven.

Stel je eens voor dat je om je heen kijkt en hen allen een voor een om je heen ziet. Jij bent hun hoop, ze vertrouwen je in je beslissing en volgen je in iedere opdracht die je ze geeft. Want zij weten dat jij alleen voor God (swt) spreekt en niet voor jezelf. Het water van de Eufraat is afgesloten voor jullie, de zon schijnt en het is bijna 50 graden Celsius. Jouw dierbaren zijn allemaal dorstig en vragen je om voor water te zorgen, de baby huilt en vraagt op zijn manier om iets te drinken.
Jij bent de kleinzoon van profeet Mohammad (s) en hebt nog meer familieleden van de profeet (s) bij je, met de metgezellen van de profeet (s).
Iedereen zou aan jouw kant moeten staan, maar de waarheid is niet altijd makkelijk te volgen. Hier is opoffering voor nodig die mensen liever niet maken.
Het enige wat jij wil is rechtvaardigheid, je wil achter de waarheid staan en de tiran die als leider functioneert niet steunen. Degene die de gehele religie vanuit zijn wortel wil uitroeien.

Jullie zijn in totaal met 72 man, je ziet een groot leger om je heen van misschien 30.000 man. Er is geen terugweg voor jou en jouw familieleden en metgezellen, noch voor je kinderen. Toch staan zij vol trots achter je. Ze zeggen niet alleen dat ze alles voor je zullen geven, nee, deze mensen zijn er klaar voor om zich duizend keer voor jou te geven. Een voor een gaan zij dorstig, moe en hongerig het slachtveld op om jou te verdedigen, want jullie kwamen niet om te strijden, jullie kwamen om een standpunt te maken tegen de onrecht in de wereld. Een voor een zie je ze sterven voor jouw ogen, de laatste woorden die ze op hun lippen dragen is jouw naam. Zelfs de baby wordt niet gespaard en wordt meedogenloos gemarteld wanneer je om water vraagt aan de vijand. Deze mensen kennen geen genade.
Dan zijn alle mannen gestorven en is het jouw beurt om afscheid te nemen van de vrouwen en kinderen. Jouw zoon die ernstig ziek is tijdens deze reis, is de enige die door de wil van God (swt) nog leeft en niet hoeft te strijden.

Zo kan de boodschap in ieder geval nog doorgegeven worden zoals de profeet (s) had voorspeld (“er zullen 12 leiders na mij komen, allen afkomstig van de Quraish”). [1]

Je ziet ze voor de laatste keer, je weet dat zij het nog heel moeilijk zullen krijgen. Daar ga je dan, in de naam van God (swt), jouw drijfveer. Je gaat omdat jouw nakomelingen ook deze God (swt) op de manier moeten kennen zoals de profeet (s) dat iedereen had geleerd. Ook jij wordt gemarteld en je dierbaren zien dit gebeuren. Zij worden meegenomen als gevangenen om onderweg op allerlei manieren mishandeld te worden.

Het bovenstaande is geen fictie, dit is een waargebeurd verhaal. De naam van degenen waarmee dit gebeurd is, is Hussain (a), de zoon van Bibi Fatima (a), de dochter van onze geliefde profeet Mohammad (s). Hoe kon men dit 50 jaar na de dood van de profeet (s) met zijn kleinzoon doen? Degenen die beweren deze profeet (s) te volgen, van hem te houden, zijn God (swt) te aanbidden. Niks is minder waar. Deze gebeurtenis is het bewijs daarvan.
Wat wij moeten doen is ons van alles afvragen: Hoe zou ik reageren in zo een situatie? Zou ik nog steeds achter mijn principes blijven staan en mijn eigen leven en die van mijn dierbaren geven? Of zou ik kiezen voor mijn leven? Hoe implementeer ik dit in mijn huidige situatie? Kies ik altijd voor rechtvaardigheid of neem ik de makkelijkste weg? Kom ik op voor de rechtvaardigheid over de hele wereld? Deze plek roept vragen op die mensheid vormt.

Wij zijn nu op dezelfde plek, ongeveer 1400 jaar later. Alleen bevinden we ons nu niet in een woestijn. Ik kijk om mij heen en ik zie een zeer drukke stad. Een stad waar de sporen van de woestijn minimaal zijn. Een stad vol met pelgrims die vanuit iedere hoek van de wereld hier naartoe zijn gereisd. Een plek van aanbidding met heilige zand, zand dat genezing geeft aan de zieken omdat God (swt) het zo heeft gewild. Omdat deze opoffering enkel voor God (swt) was.
Een plek met winkels, restaurants en vol met hotels, met twee schitterende graftombes als enige middelpunt, die alle aandacht van ieder oog trekken. De een van Imam Hussain (a) en de ander van de vlaggendrager en broer van Imam Hussain (a), Al Abbas (a). Verder liggen bijna alle gemartelden van Karbala hier begraven. Dit is een plek met een eigen geschiedenis. Een plek die een grote groep mensen minstens een keer in hun leven wil hebben bezocht.

Men accepteert moeilijkheden en gevaar voor het leven, omdat zij inzien dat deze opoffering van deze heilige Imam (a) en zijn medereizigers niet voor hun zelf was, maar voor ons.

Een plek waar we vol trots naartoe gaan, want dit is de plek waar men ondanks alle consequenties is opgestaan tegen onrechtvaardigheid tegen iedere mens en religie. De plek waar de profeet (s) en zijn leer is verdedigd. Het ergste wat wij kunnen doen is deze geschiedenis vergeten en verwaarlozen.
Door dit bezoek beloof ik opnieuw van dichtbij insha’Allah trouw te zijn aan de Imam (a) en al Abbas (a) en hun huishouden, de Ahlalbait (as).

Ya Ali,

Farwah binte Seyyed Hossein

Bron [1]
Kanz al-Ummaal Vol. 12, pg 32, Tr. No. 33855
Sahih Muslim, Arabische versie, Kitab al-Imaara, 1980 Editie Pub. in Saudi Arabia, v3, p1452, Traditie #5.
Sahih al-Bukhari Hadith: 9.329

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen