Liefdevolle brieven 2, verhaal van Bint-Al-Huda

In de naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle,

Lieve zuster Wafa, 

Assalamu Aleikum,

Ik moet toegeven dat jij een ware leidende licht in mijn leven bent geweest... Ik ben jou aan het schrijven, terwijl duisternis het universum heeft bedekt. De nacht streelt voorzichtig met haar vingers langs iedere Godvrezende ziel om de problemen van de dag weg te vegen en rust te geven aan degenen die uitgeput zijn. Alles om mij heen is stil; een verborgen melodie wordt afgespeeld. Een melodie die de ziel de plezier geeft die zij zoekt. 

Men vraagt zich af hoe de duisternis kan veranderen in helderheid, en hoe het de kenmerken van een nieuwe weg kan verlichten. Ruwe woorden zijn veranderd in zachte woorden die de wonden van de harten helen. Geloof kan wonderen doen. Geloof in Allah zorgt ervoor dat men Zijn Genade zoekt. Zo een oproep naar geloof is even plezierig als een lentebries, even duidelijk als de blauwe hemel en even mooi als een bloem. Het is een duidelijke stem die de ziel domineert. Men geeft zich op dezelfde manier over aan het geloof als de manier waarop een gevangene aan zijn wachters en een kind aan zijn moeder. De ziel neemt het geloof waar, zodat de anker op zijn oever valt. Ik luister ernaar en hoor het verhaal van een nieuwe geboorte. Het is de echo van een Koranvers die zegt:

“Onze Heer, voorwaar, wij hebben een oproeper gehoord die oproept tot het geloof: ‘Geloof in jullie Heer.’ En wij hebben geloofd. Onze Heer, vergeef ons onze zonden en scheld ons onze slechte daden kwijt en laat ons sterven met de weldoeners.” (Koran 3:193) 

Ik ben er dus achter gekomen dat ik pas ben geboren om een nieuw leven te leiden. Na diepe duisternis en martelende dagen, waarin de ziel geketend bleef aan bittere zwakte, begon ik mijn nieuwe leven te voelen. De geest is een arena geweest waarin ernstige conflicten willekeurig plaatsvonden. Niets was duidelijk in de verlaten woestijn, waar alles verdwaald kon zijn. Duisternis, gedurende die jaren, kleurde mijn leven zwart. Het leek alsof alle dingen voor mij zwartheid uitten. Ik keek naar het leven door duistere glazen. Ik leed aan de ruwe winden en de gevaarlijke golven van de zee, die op het punt stonden mijn levensboot te verpletteren. Allah, de Barmhartige, keek naar dit kleine bootje dat streed tegen de angstige golven van het lot. Toen strekten aardige handen zich uit om de verdronken ziel te redden. Dit waren jouw lieve handen, lieve Wafa. Allah stuurde jou om dit vermoeide hart en deze verstoorde ziel te redden. Ik werd vriendelijk geleid naar de veilige haven van comfort en rust; stralend versloeg ik de conflicten van de innerlijke vijand. Ik bad tot Allah de Almachtige voor Zijn gunsten. Ik sprak woorden uit die niemand behalve Hij waard is om te ontvangen. Ik beloofde Hem dat ik Zijn weg zou betreden tot het eind. 

Ik verlang ernaar om jou dit goede nieuws van mijn nieuwe geboorte te vertellen. Met jouw hulp en de hulp van de Barmhartige Allah, begreep ik de ware betekenis van geluk en ellende in het leven. 

Ik bid tot Allah dat hij jou veilig houdt, mijn lieve zuster. 

Raja

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen