Deel II: een gevaarlijk spel, verhaal van Bint-Al-Huda

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

Dagen en weken gingen voorbij. Baidah kon geen manier vinden om ervoor te zorgen dat Faoud in de buurt kwam van haar manier van denken. Wanneer ze over religie sprak, maakte hij haar belachelijk of deed hij alsof hij doof was. Baidah deed haar best om hem thuis rust en geluk te geven, maar ze merkte dat haar man het fijner vond om zijn tijd buitenshuis te besteden. Op een nacht wachtte Baidah voor een hele lange tijd op Faoud. Toen hij thuis kwam, leek hij erg blij, dus ze dacht dat het een goed moment was voor haar om met hem te praten.

Ze zei aardig: “Zie je niet dat ik ongelukkig ben?”

Faoud zei verbaasd: “Jij bent ongelukkig? Waarom? Heb ik jou dan niet  alle middelen van rust en gemak aangeboden?

“Ja, ik moet toegeven dat je dat hebt gedaan! Maar, geluk is waar het om gaat, zonder geluk is er geen gemak en rust.”

“Waarom ben je dan niet gelukkig?”, vroeg Faoud.

Baidah zei: “Hoe kan ik gelukkig zijn als jij zo lichamelijk, spiritueel en emotioneel ver weg bent van mij?”

“Dat is gedeeltelijk waar”, gaf Faoud toe, “maar ik houd van je, dus ik ben het niet helemaal eens met wat je zegt.”

“Als je van me hield, dan zou je mij een plezier willen doen. Je weet dat ik niet tevreden ben over jouw gedrag.”

“Heb ik je op welke manier dan ook pijn gedaan?” vroeg Faoud, nog verbaasder.

“Je hebt mij lichamelijk geen pijn gedaan, maar je hebt mij mentaal pijn gedaan door jouw verwaarlozing van het geloof dat je, zoals je mij beloofd had, zou respecteren. Je bent niet voorzichtig genoeg met religie, om ons op de weg van Allah (swt) dichter bij elkaar te brengen.

“Nou, ik ben bang dat ik mijn levensstijl niet kan veranderen. Ik kan mijn vrienden of sociale leven niet opgeven. Ik kan mij niet afsluiten van anderen alleen maar om mijn leven achter deze muren te besteden. Ik kan niet het gebed in de moskee verrichten alleen om jou een plezier te doen. Het geloof komt voort uit persoonlijke voldoening. Het zou niets anders dan hypocrisie zijn als ik Allah (swt) aanbid alleen voor jou. Je weet dat ik een eerlijk en eenvoudig persoon ben, in zowel mijn persoonlijk als zakelijke contacten. Wat wil je nog meer?”

Baidah luisterde, terwijl haar hart zonk. Ze zei met een gebroken stem: “En ik dan? Heb ik helemaal geen plaats in jouw leven?”

“Jij bent mijn geliefde vrouw. Ik houd van niemand, alleen van jou. Kom dichter naar mijn hart en je zult kennis maken met echt geluk.”

“Wat bedoel je?”,  zei Baidah.

“Ik bedoel dat je de ideeën moet opgeven die jou verbieden om te genieten van wereldse plezier. Wend je met heel je hart naar mij en ik zal jou van een leven laten proeven waar jij je nog steeds onbewust van bent. Je staat op een kruispunt; of je geeft je hand aan mij en ik zal je meenemen naar een wereld van geluk, of je blijft als een gevangene in jouw huis, tevreden daarmee.

“Is er niet een derde keuze?”, vroeg zij. Faoud was stil voor een tijdje en toen zei hij, “Ja, die is er. We kunnen scheiden en hoewel dat moeilijk zal zijn voor mij; het zou minder schadelijk zijn dan wanneer je hebt besloten om mijn suggestie te weigeren.”

Baidah was stil. Ze wilde schreeuwen en wegrennen, maar ze was hulpeloos. Ze sliep een hele nacht niet en ze voelde dat ze tussen twee vuren zat die haar beiden konden branden. Ze stond op het punt om een scheiding te kiezen, maar toen dacht ze aan het kleine schepsel dat in haar buik bewoog. Dit onschuldige schepsel bond haar met zowel het huis als met haar man. Ze zou binnenkort gauw moeder worden. Ze voelde zich duizelig worden van het denken en viel in een droomloze slaap. Toen ze wakker werd vroeg haar man; “Baidah, waarom sliep je niet in jouw bed?”

Ze opende haar ogen om hem in de buurt van haar te zien staan met een vrolijk gezicht, alsof hij onwetend is van de reden waarom ze niet naar bed was gegaan. Ze keek hem zwijgend aan.

Beangstigend zei hij; “Waarom ben je bleek? Ben je ziek?” Hij legde zijn hand om haar heen en zat dichtbij.

Ze zei: “Weet je echt niet waarom ik verdrietig ben?”

Hij lachte zacht en zei: “Ook al weet ik het, wat kan ik eraan doen? Ik heb mij aan je opgeofferd, dus is het mijn schuld dat jij het hebt geweigerd? Trouwens, vandaag heb ik wat bezoekers, dus wees klaar voor de gelegenheid.”

“Wie zijn zij?”, zei Baidah.

“Gewoon wat vrienden met hun vrouwen”, hij was stil en wachtte op de reactie van zijn vrouw.

Ze zei: “Zal het een gemengde ontmoeting voor vrouwen en mannen zijn?”

“Natuurlijk, je verwacht toch echt niet dat ik dat ik mij vasthoud aan de oude tradities van het hebben van een aparte ruimte voor vrouwen, hè?”

“Hoe zit het dan met mij?”, vroeg Baidah.

“Jij bent vrij om te doen wat jij wilt”, zei Faoud.

“Ze was stil voor een moment; ze accepteerde het en dus toonde ze een beetje begrip. Baidah zei, “oké, ik zal aanwezig zijn.”
“Haar man was gelukkig en gaf haar een warme kus. Hij zei: “Meen je dit echt? Ik ben zo gelukkig! Ik zal de gelukkigste man zijn. Ik zal zo trots zijn op jouw schoonheid. Jij bent de zon die met haar licht de schemering zal overtreffen.”

“Wat heeft mijn schoonheid hiermee te maken? Om jou een plezier te doen heb ik besloten om aanwezig te zijn, maar ik zal mijn hijaab wel dragen.”
Faoud trok zichzelf terug in walging, “In fatsoenlijke hijaab? Nee! Ik wil niet dat je belachelijk wordt gemaakt. Maak het eten maar klaar en vertrek uit het huis. Dat zal beter zijn. Ik kan wel een excuus vinden om jouw afwezigheid uit te leggen bij hen.”

“Baidah kon zo een belediging niet tolereren. Ze stond op en zei: “Het is beter als ik het huis in één keer verlaat.”

“En de gasten dan?”, vroeg Faoud.

“Je kunt hen meenemen naar een club.”

“Wanneer kom je terug?”, vroeg Faoud.

“Ik kan nooit meer terug komen!”, antwoordde Baidah.

“Hoe zit het met mijn kind?”, vroeg Faoud, rustig en weloverwogen. Die woorden waren sterk genoeg om haar te herinneren aan de bittere realiteit en het grote dilemma waar zij zich in bevond.

Wanhopig mompelde ze: “Oh, wat was ik gek! Hoe erg gelijk had Asia!

Toen hij de naam van Asia hoorde, zei hij lachend, “Oh dat wijf! Ik vroeg haar ten huwelijk alleen om haar trots en religieuze ijdelheid te verpletteren. Nu je haar herinnert; wat heeft zij of haar advies ooit voor jou betekent? Jij staat op het punt van het vernietigen van jouw huwelijk en jouw familieleven staat op het punt te falen en dit allemaal vanwege de achterlijke Asia?!”

Baidah zei boos, “Nee, ik geef jou geen toestemming om slecht te spreken over haar. Als ik naar haar advies had geluisterd, dan had ik mezelf deze ervaring bespaard. In ieder geval, het is mijn eigen schuld, ik moet de consequenties verdragen.”

Wordt vervolgd........

Bron: http://www.al-islam.org/short-stories-amina-bint-al-huda

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen