Het verhaal van Batol

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

Zuchtend keek Batol uit het raam. De laatste tijd wist ze het allemaal niet meer. Ze was in de war over zichzelf. Ze leidde het leven dat haar ouders van haar verwachtte. Iedere ochtend stond ze op met tegenzin, alleen om te doen wat het leven van haar vroeg. Batol had een tijdje last van slaapproblemen en angst. Onwetend waar dit vandaan kwam, liep Batol met een ontevreden en leeg gevoel door het leven. 

Batol zat in haar kamer toen haar moeder op de deur klopte. 

“Lieverd Batol, zou ik even mogen binnenkomen?”

Batol keek geïrriteerd naar deur. “Ja, wat is er?”

De moeder van Batol keek met bezorgde ogen naar haar dochter die de muziek van de radio wat zachter deed. “Mijn dochter, vanavond is er een bijeenkomst in de moskee om de Imam al Hussein (vrede zij met hem) te gedenken. Het lijkt mij ontzettend leuk als je een keer mee komt met mij en jouw vader.”

Batol keek haar moeder aan alsof ze gek was geworden. “Mam, weet je dan niet dat ik nooit naar zulke plekken wil gaan? Ik leer daar toch niets. Mijn vriendin Samantha komt hier trouwens vanavond. Kunnen jullie dus alsjeblieft wat eerder vertrekken, zodat wij wat langer huiswerk kunnen maken met elkaar?”

Met een gebroken hart keek de moeder van Batol haar dochter aan die de laatste tijd niet meer zichzelf was. Ze lag het meest in haar bed met de deur dicht. Batol had het meest van de tijd oordoppen met muziek in haar oren en sprak geen woord met haar ouders. Ze sprak liever met haar vriendin Samantha, een Nederlands meisje. 

“Mijn dochter, ik begrijp jouw zorgen voor jouw carrière en studie. Maar Batol, heb jij dan geen weet van het feit dat jouw religie nooit compleet zal zijn zonder kennis? Neem ook de tijd om meer te leren over jouw godsdienst de islam.” 

Batol keek haar moeder geërgerd aan. “Stop alsjeblieft, ik doe toch wat jullie willen?! Ik bid, ik vast, ik draag de hijaab. Ik doe alles wat jullie van me vragen. Kan je nu alsjeblieft de deur dicht doen?”

De moeder van Batol voelde dat iemand haar hart bont en blauw in elkaar had geslagen. Hoe moest ze in gesprek gaan met haar dochter die geen plek kon vinden in een leven tussen twee culturen, de Nederlandse Westerse en de Iraakse Islamitische? 

“Oh dochter, Allah (swt) heeft jouw aanbidding niet nodig. Jij bent degene die het nodig heeft om Hem te aanbidden. Heb je dan niet gehoord van de vers in de Heilige Koran: 

“En ik heb de djinn en de mensen slechts geschapen om Mij te aanbidden.” (soerat Al-Dhariyaat: 56)

 

Mijn dochter, jij leeft in een land dat niet-islamitisch is. Maar de islam is niet een religie die tijdsgebonden of plaatsgebonden is. Allah (swt) heeft ons het gebed als cadeau gegeven om onze ziel te bevrijden van onrecht, angst of arrogantie. De hijaab die jij draagt heeft een dieper gelegen waarde en naar deze waarde moet jij zelf opzoek gaan, zodat je hiervan bewust wordt. Jij bent vrij mijn dochter. Maar maak alsjeblieft de juiste keuzes in jouw leven”, zei de moeder van Batol met tranen in haar ogen. 

“Waar heb je het in hemelsnaam over? Welke dieper gelegen waarde bestaat er achter de hijaab? Het is een stukje katoen dat volgens al mijn vriendinnen voor onderdrukking van de vrouw staat. Luister, ik heb geen zin in deze discussies mam. Ik zie geen waarde achter de hijaab of achter het gebed. Het zijn verplichtingen die ik doe omdat jullie dit willen van mij. Anders was ik net als mijn vriendin Samantha het meisje geweest dat vrij kon zijn”, zei Batol met boosheid en verdriet in haar stem. 

“Batol, luister naar mij lieverd. Kom terug naar jouw ware ik. Jouw ware ik ligt niet in het verstoorde beeld dat jij hebt van de vrijheid van de vrouw. Mijn dochter, jij leeft tussen twee werelden. Maar maak hier juist gebruik van. Ga opzoek naar de waarheid mijn lieveling. Onderzoek de waarden van beide werelden en kijk verder dan jouw ogen kunnen waarnemen. Stel jezelf drie vragen. Wie ben ik? Waar ga ik heen? Waarom ben ik hier?”

Batol keek haar moeder vaag aan. “Waarom al deze moeite dan? Ik vervul mijn verplichtingen. Waarom is dit nog allemaal nodig?”

“Oh mijn dochter, heb je niet gehoord van de vers in de Heilige Koran: 

“En onder hen zijn er mensen die Allah (swt)  weifelend aanbidden…”

Batol, jij aanbidt Allah (swt) zonder kennis. Daarom leef jij op het randje, niet wetend wat je moet kiezen. Je voelt dat wij jou thuis dwingen, terwijl jij jezelf laat beïnvloeden door de mensen die als vrienden lijken, maar in feite jouw vijanden zijn. Jij dwingt eigenlijk jezelf naar de verkeerde richting. Een richting die jouw hart pijn doet en die jou in verwarring brengt over jezelf en jouw eigen leven. Mijn dochter, jij aanbidt Allah (swt) weifelend, omdat jij jouw religie praktiseert zonder kennis of overtuiging. Vervolgens kun jij deze religie ook weer heel makkelijk zonder kennis en overtuiging verlaten. Jij leeft dagelijks tussen mensen die elkaar volgen en dienaren zijn van elkaar. Maar waarom zou jij dit ook zijn? Wees een dienares van Allah (swt) alleen. Dit kun je alleen zijn door kennis te hebben over Allah (swt), mijn dochter.” 

Batol begreep het niet. Waarom moest ze kennis vergaren om een goede moslima te zijn. Ze deed al alles wat er van haar verwacht werd en had binnenkort toetsen. Ze had zo geen zin hierin. “Mam, kennis heb ik al genoeg. Ik weet dat je volgens de islam moet bidden, omdat Allah (swt) dat van ons wil en wij moeten doen wat Hij van ons wil. Ik weet dat we dit allemaal moeten doen voor Hem. Maar ik voel dat ik niet vrij kan zijn en kan leven zoals ik dit zelf wil.”

De moeder van Batol ging de kamer van Batol in en ging naast haar dochter zitten. “Schat, jij zoekt te ver naar jouw eigen geluk en rust. Zoek niet met jouw ogen, zoek niet met jouw hart, maar zoek met het verstand naar de rust. Wees eerlijk tegenover jouw eigen geest. Jij hebt de islam betreden zonder kennis. Iemand die de islam betreedt met kennis, zal continu in geloof blijven. Terwijl de persoon die de islam zonder kennis betreedt, zal het geloof verlaten, net zoals dat hij het had betreden. Mijn dochter, bergen zullen afbrokkelen voor het geloof van iemand die zijn religie van het boek van Allah (swt) en de profeet van Zijn Profeet (vrede zij met hem en zijn familie) neemt. Terwijl het geloof van iemand die zijn religie van de monden van mensen neemt, vernietigd zal worden door mensen. Ik laat jou nu alleen. Denk aan mijn woorden mijn lieverd. Dit leven is te kort om in twijfel te blijven over Allah (swt).” 

De moeder van Batol verliet de kamer van haar dochter, verdriet dat haar dochter zo is ingenomen door gedachten die haar in de war hebben gemaakt. Maar de moeder van Batol is ook opgelucht. Opgelucht dat zij dit heeft gedaan. Haar hoop stelt ze verder in Allah (swt). Moge Allah (swt) haar dochter Batol leiden en helpen terug te keren naar Hem. 

****

Batol dacht aan de woorden van haar moeder toen ze alleen zat in haar kamer, wachtend op haar vriendin Samantha. Ze stond op en keek naar zichzelf in de spiegel. Ze zag een meisje met grote onzekere ogen, die verborgen waren achter een laag eyeliner en mascara. Ze wist niet wie ze was en ze wist ook niet meer waar ze zichzelf kon vinden. Niets gaf haar voldoening of rust. Ze is nu twintig jaar en in die twintig jaar dat ze heeft geleefd, volgde ze alleen maar de standaard regeltjes van haar ouders en volgde ze de Nederlandse samenleving klakkeloos in haar vooroordelen over de islam en met name over de vrouw in de islam. Zelf wist ze niet waar haar hart lag. Lag het bij de Nederlandse samenleving die haar vond dat haar geluk en vrijheid als vrouw alles behalve in de islam lag? Of lag het juist wel in de islam, maar nam ze zelf niet genoeg tijd om kennis te verwerven over deze religie? 

Batol keek naar haar witte hijaab op haar bed. Ineens zag ze op haar telefoon schermpje dat ze een bericht kreeg. Het was Samantha. 

“Hé mop! Ik kan niet komen, Rick komt vanavond hier en we gaan samen uit. Ander keer misschien! Kus, Samantha.” 

Geweldig, dacht Batol. Haar moeder is weg en haar vriendin zegt in alle gemak de afspraak af. Batol gooide haar telefoon op de grond. Niemand is er voor mij, dacht ze. Het was middag, maar Batol voelde zich erg moe, vooral geestelijk. Ze keek naar de witte hijaab die op haar bed lag. Ze hield het vast en keek ernaar Ze liet haar tranen gaan, terwijl allerlei gedachten in haar hoofd kwamen en haar van de ene naar de andere kant brachten. Batol ging liggen op haar bed met de witte hijaab nog in haar handen en nat van de tranen. Ze viel in slaap. 

“Oh Batol, bewandel mijn pad. Ik ben Fatima, de dochter van de Heilige Profeet Mohammed (vrede zij met hem en zijn familie). Ik ben de dochter van de Boodschapper van Allah (swt). Pak mijn hand, oh Batol.” 

Batol liep naar een witte licht in de hoek van haar kamer. Het was een noor die zweefde en die bedekt was van top tot teen in het wit. Batol kon haar ogen niet helemaal openen, omdat het licht heel fel in haar kamer scheen. 

“Kom naar mij en pak mijn hand, Oh Batol.”

Batol liep naar de vrouw toe en pakte haar hand. Op het moment dat zij haar hand gaf aan Fatima Al Zahraa (vrede zij met haar), werd ze wakker van de droom. 

Ze liep naar de hoek van haar kamer, op zoek naar het licht. Batol had tranen in haar ogen. Waar ben je Oh Fatima? Terwijl Batol naar de hoek van haar kamer liep, de plaats waar Fatima (vrede zij met haar) in haar droom stond, zag ze de witte hijaab die ze in haar handen had tijdens het slapen op de grond waar de dochter van de Profeet Mohammed (vrede zij met hem en zijn familie) stond. Batol knielde neer op de grond en wist niet wat haar overkwam. Op de gevouwen witte hijaab zag ze een brief. Er stond op: 

“O Profeet! Zeg aan uw vrouwen en uw dochters en de vrouwen der gelovigen dat zij een gedeelte van hun omslagdoeken over hun (hoofd) laten hangen. Dit is beter, opdat zij mogen worden onderscheiden en niet lastig worden gevallen. En Allah (swt) is Vergevensgezind, Genadevol.”  (Soerat Al-Ahzab: 59)

Batol liet haar tranen gaan en deed de witte hijaab over haar hoofd. Ze pakte de brief en rook eraan. Een onbekende en Goddelijke geur had de brief. Het was de geur van Fatima Al Zahraa (vrede zij met haar). Batol knielde neer voor Allah (swt) en zei: 

“Oh Allah (swt), Vergeef mij. Ik was in de war over mijzelf. Ik ben Uw dienares alleen en deze hijaab heeft U als cadeau aan de vrouw gegeven. Oh Allah (swt), help mij dichter te brengen bij U en help mij de waarde kennen van mijzelf door U in kracht en gevoel te aanbidden. Oh Heer der Werelden, mijn hijaab is mijn vrijheid, omdat het mij heeft bevrijd. Het is mijn vlag en mijn gehoorzaamheid aan U. Het is mijn taak die ik vervul op het pad van Fatima (vrede zij met haar). Dit is mijn verlossing als vrouw en als moslima. Dit is mijn vertrouwen oh Allah (swt), Mijn hijaab is mijn leven vanaf vandaag. Ik beloof U dat ik U zal gehoorzamen. Vergeef mij daarom Oh Allah (swt).”

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen