De wereld van vandaag

In de naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle

Het begon allemaal op een woensdagochtend. Ik had besloten om te gaan helpen met de inschrijvingen voor ziyarat Arbaeen (bezoek aan het mausoleum van Imam Hussain (a) 40 dagen na de herdenking van zijn (a) overlijden). Er was een noodoproep aangekondigd; er was dringend hulp nodig bij de inschrijvingen! Hoe kon ik weigeren, terwijl ik op die dag vrij was en toch zonder verplichtingen zat? Ondanks het feit dat ik van alles had ingepland om op die dag om te doen, besloot ik gehoor te geven aan de oproep en te gaan.

Toen ik het huis wilde verlaten, zocht ik naar mijn huissleutels. Nergens te vinden. Ik vond enkel een autosleutel. Met twijfels trok ik de deur achter mij dicht en liep ik naar buiten. 

Al gauw werden mijn twijfels bevestigd: mijn man had de auto meegenomen. Kortom, ik stond buiten opgesloten, en laat het nou net een dag zijn waarop ik een lang, zwart gewaad aan heb. Eén die meer opvalt dan andere. 

Wat nu? 

Na verschillende opties overwogen te hebben, loop ik naar het treinstation, koop ik een pasje om mee te reizen en zie ik de trein al aan de andere kant van het spoor aankomen. Die red ik niet, dacht ik. Ik doe dan ook geen moeite.

Dan komt de volgende, maar net op het moment dat ik probeer in te checken geeft mijn pasje aan dat ik een te laag saldo heb. De conducteur kijkt mij aan en knikt met zijn hoofd alsof hij zegt  ‘’jammer voor je’’, en doet met zijn sleutel de deuren dicht nog voordat ik hem iets kan vragen. 

De tweede trein rijdt me ook voorbij. Daar sta ik dan, waarom lukt het vandaag niet om te komen waar ik wil zijn?

Maar daar hield het niet bij op.

Ik loop terug naar het bankje waar ik de afgelopen 20 minuten op heb gezeten en zie een tas naast me op de grond staan. Een damestas. Er zaten een paar oude Nederlandse vrouwen naast mij die het vast vergeten zijn. Het leken vriendinnen die elkaar allang niet gezien hadden, ze hadden het vast veel te gezellig met kletsen, waardoor een van hun haar tas is vergeten. Tenminste, dat is wat ik denk. Terwijl we jaren geleden de tas op zouden pakken en het ergens aan een conducteur zouden geven zodat hij kon kijken of hij een nummer of iets dergelijks kon vinden om de arme mevrouw haar tas terug te geven, was het eerste wat ik dacht: wegwezen!

Niet omdat ik bang was dat er iets gevaarlijks in zat, maar omdat ik meteen wist dat ík verdachte nummer één zou zijn in deze situatie. Wat een bizarre wereld, zonder dat ik er iets mee te maken heb  voel ik me als “de schuldige” en gedraag ik me waarschijnlijk ook nog eens zo. 

Terwijl een paar mensen op het perron tegenover mij me al bedenkelijk aankeken, liep ik weg bij de tas. Aangeven kon ik de tas niet, want niemand zou me geloven dat de tas niet van mij is. Althans, dat dacht ik. 

Ver van de tas vandaan keek ik naar de reacties van de zorgeloze mensen die eerst het perron opliepen en na het zien van de tas veranderden in angstige, maar snel handelende helden. 

Iedereen die het perron opliep vertraagde ineens in zijn of haar stappen, keek bedenkelijk naar de tas en liep ineens een stuk sneller door naar het SOS plaatje om te melden dat er een “verdachte tas” op het perron te zien was, zonder eigenaar! Om hierna weer zo snel mogelijk ver van de tas te gaan staan, waar mogelijk een zelfgemaakte amateurbom in zat. Tenslotte is het maar een paar dagen geleden dat de bomaanslagen in Frankrijk plaats hebben vonden. 

Wat een paniek. En het enige waar ik aan kon denken was aan de oude mevrouw die nu in paniek is dat ze haar tas kwijt is. Een tas met daarin een parfum waar ze zo dol op is en een tijdschrift met een interview met René Froger die ze nog zo graag had willen lezen. Met misschien wel een lippenstift die ze ooit van haar dochter heeft gekregen op haar vijftigste verjaardag, eentje die ze graag op iedere bijzondere gelegenheid draagt en waar een emotionele waarde aan zit.

De trein komt eraan en ik check in, want ondertussen heb ik mijn pasje met wat geld opgewaardeerd. Godzijdank, eindelijk een stapje dichter bij mijn bestemming. 

En wat er dan uiteindelijk met de tas is gebeurd, dat heb ik gelukkig niet meegemaakt. 

De medewerker die op het station via het SOS-paaltje sprak meldde dat “ze” onderweg waren. Er is niets op het nieuws verschenen, dus mijn gok is dat het perron afgezet is, er treinen vertraagd zijn, mensen angstig zijn gemaakt, de specialisten helemaal klaar stonden om de inhoud van de tas onschadelijk te maken en toen de tas openging… Toch die lippenstift.

Ya Ali

Geschreven door: Farwah binte Seyyed Hossein

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Plaats reactie

Zie onze disclaimer voor de regels:

http://ahlalbait.nl/index.php/disclaimer


Beveiligingscode
Vernieuwen