Verslag project Irak Kids

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Als eerste alhamdu lil Allah voor de ‘’tawfiq’’ van Allah (swt). Ten tweede wil ik iedereen bedanken voor de steun en de bijdragen. Het totaal verzamelde bedrag was uiteindelijk € 1165,-. Hiermee hebben we 48 kinderen blij gemaakt.



Op de flyer was beschreven dat er aan ieder kind € 25,- besteed zou worden. Hiervan zou er voor ieder kind kleding, een schooltas en een paar schoenen gekocht worden en aan de kinderen worden uitgedeeld. Maar de plannen waren veranderd. Omdat ieder kind een andere smaak zou hebben wat betreft kleding etc. hebben we alleen een schooltas en schoolspullen gekocht. De rest van het geld is, samen met de spullen, in een envelop meegegeven. De organisatie waar de spullen en het geld werden uitgedeeld, bevond zich in Karbala. Het was een speciale organisatie waar geld aan de weeskinderen werd gegeven. Ieder kind krijgt $ 10,- per maand en de organisatie zelf heeft al 300 weeskinderen. Maar de weeskinderen die wij hadden geholpen waren nieuw en werden op die dag gelijk bij de organisatie ingeschreven. Dat was ook de bedoeling van mijn project. De kinderen zijn tussen de vijf en dertien jaar, waaronder kinderen die wees zijn van beide ouders, en ook kinderen die sade (nakomelingen van de Profeet, vrede zij met hem) zijn.

Lees meer

Afdrukken

De tekenen van Allah in de Belgische Ardennen

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Een ontdekkingstocht van een aantal dagen door de Belgische Ardennen is een verrijking voor de mensheid om de tekenen en wonderen van Allah te verkennen. Eenmaal aangekomen in het oude station van Verviers dat volledig gerenoveerd is tot een hotel aan de rand van de Belgische Ardennen, zie je meteen het mooie natuur in het strekkend uitzicht.



Het oude station van Verviers volledig gerenoveerd tot een karakteristiek hotel.

Het besef dat in dit gebouw een volk heeft geleefd dat nu niet meer leeft is bizar. ‘..en mijn Heer zal een ander volk uw plaats doen innemen’ (Surat Hud; vers 57). Dit bevestigt dat alles in dit leven vergankelijk is en eigendommen niet in absolute zin zijn uit te drukken. Het eigendom is en blijft van Allah.

Indien Hij wil, zal Hij u, o volk, wegnemen en anderen in uw plaats brengen…(Soerat al-Nisaae, vers 133)

Een van de belangrijkste plaatsbestemmingen waren de bewonderenswaardige watervallen van Coo waar een attractieprak gelegen is onderaan deze watervallen. Op deze bestemming kunnen allerlei activiteiten worden ondernomen. Een verblijf op een camping is hier ook mogelijk.

Lees meer

Afdrukken

Mijn reis naar Karbala

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Het is 7:30 uur en we staan allemaal buiten om gezamenlijk te vertrekken vanuit onze verblijfplaats in Najaf. Ik weet niet wat mij te wachten staat.
Niet eens 20 meter verderop staan de mensen langs de weg met thee, water, brood en dadels die je zo mee kon nemen, mocht je honger hebben. Voordat ik aan de reis was begonnen, had ik al hierover gelezen. Maar ik geloofde het eigenlijk niet. Toch is het wel echt zo. Ik kan m’n ogen niet geloven. In de hitte, de hele dag langs de weg staan en mensen die eten aanbieden. Subhaan’Allah! Wat een liefde!
Het is voor mij allemaal nieuw. Mijn ogen kunnen niet geloven wat ze zien en mijn oren kunnen niet geloven wat ze horen. ‘’Labayk ya Hussein! Labayk ya Abbas!’’, roepen de mensen constant.

Dat er zoveel liefde kan bestaan voor Imam Hussein (a). Er gaat van alles door me heen. Zoveel moslims missen dit in hun leven. Mensen die Imam Hussein (a) niet kennen zullen dit wellicht nooit meemaken. Het is de kracht van Allah (swt) die jou de kracht en de energie ervoor geeft om het vol te houden. Jong, oud, klein, groot, masha’Allah iedereen is aan het lopen en ieder in z’n eigen tempo. Niemand heeft haast, maar tegelijkertijd kan niemand wachten om in Karbala te arriveren.

Om de zoveel kilometer staan er grote borden met het aantal kilometers die we nog te gaan hebben. Dat motiveert je zo ontzettend! Elke stap die je zet, is een stap dichterbij de heilige plek.



Onderweg besef ik me pas dat ik daadwerkelijk onderweg ben naar Karbala; niet met het vliegtuig, niet met de auto, maar te voet! Wie had dit ooit kunnen dromen? Jarenlang ben ik jaar in, jaar uit tijdens Muharram naar de moskee gegaan en heb ik naar de verhalen geluisterd van mensen die al naar Karbala zijn geweest. Ik had nooit geweten dat mijn tijd ook bijna gearriveerd was. Ik dacht altijd ‘oh Allah! Wanneer is het mijn tijd? Wanneer roept Imam Hussein (a) mij naar zich toe?’

Het gevoel wat je hebt is onbeschrijfelijk. Je bent bij de heer der Martelaren. De heer die zijn leven heeft opgeofferd voor het ware pad, het pad van Allah (swt). Door de liefde die je bij de mensen om je heen ziet, wordt de keuze die je hebt gemaakt om op het pad van de Ahlalbait (a) te volgen, nogmaals bevestigd. Miljoenen mensen die vanuit de hele wereld speciaal voor imam Hussein (a) zijn gekomen en die speciaal voor imam Hussein (a) rouwen, Subhaan’Allah! Alles wat je hebt geleerd tijdens de bijeenkomsten, vindt z’n plek hier.



Wat ik als laatste wil meegeven is; ga erheen! Beleef het zelf! Laat je ogen zien en je oren horen wat ze al die jaren hebben gemist. Het is elke moslim aangeraden om zeker één keer in je leven de reis naar Karbala meegemaakt te hebben.

Ya Hussein!

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Verslag Imam Hussein Conference (Londen)

In de naam van Allah, de Barmhartige de Genadevolle

Met mijn ogen ga ik langzaam langs de decoratie van de zaal. Goud, zwart en wit.
Na een periode van ongeveer 6 maanden zijn we dan zo ver. The Anual Imam Hussain Conference 2013.

Langzamerhand stromen de gasten binnen en zo ook de sprekers, waaronder geleerden zoals Sayed Fadhel Al-Milani en Hajj Usama Attar. Zoals elk jaar hebben we, naast onze Facebook pagina, bij de Ashura-optocht flyers uitgedeeld en zodoende de conferentie bekend gemaakt bij broeders en zusters.



Trots dat ik hier een bijdrage aan heb kunnen leveren. Ik kijk naar alle collega’s die daarop een vredelijke glimlach op hun gezicht hebben staan. Na een uur is de zaal al bijna helemaal vol en moeten er meer stoelen bij worden gezet. Ongeveer 900 gasten exclusief de sprekers en organisatoren. Wat een mooie opkomst.

Na de lezing van een van de jeugdsprekers was er een kleine pauze om bij te komen. Tijdens deze pauze konden de mensen onder andere de overige zalen bezoeken. Hier waren de stalletjes van verschillende verenigingen die spullen verkochten en zichzelf presenteerden. Tussen de verenigingen zaten er ook enkele tussen die niet-Islamitische zijn. Een voorbeeld hiervan is de vereniging van Anthony Nolan. Dit vond ik heel mooi om te zien, aangezien we deze verengingen de kans gaven om zichzelf te presenteren en terwijl we tegelijkertijd ook de boodschap van Imam Hussain (a) met ze deelden.

Na de kleine pauze werd iedereen verzocht om terug naar de conferentiezaal te gaan en een plaats te zoeken. Het was tijd voor een kindervoorstelling over Imam Hussain (a). Met een luide salawat werden de kinderen gevraagd om op het podium te gaan staan en ieder kind vertelde wat hij/zij over Imam Hussain (a) wist en had geleerd. Het was erg leuk en schattig om te zien en te horen. De kinderen waren ongeveer 7 of 8 jaar oud en ik kan met trots zeggen dat dit het hoogtepunt was van de conferentie. Dit was ook de eerste keer dat we dit hadden gedaan. Het was zo leuk om te zien dat Hod Hod TV (een zender voor kinderen) een afspraak wilde maken om dit in hun studio vast te leggen.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=mqgaxB0RCYY

Hierna volgde een lezing die werd gegeven door Ayatollah Sayed Fadhel AlMilani. Deze ging over het hebben van de eer van vertegenwoordiging van Islam als moslim zijnde.  Dit jaar waren er ook niet-moslims die een lezing gaven, zoals Kathryn Spellman. Kathryn is een onderzoeker over Shia Islam en haar lezing was erg interessant om naar te luisteren, aangezien zij Shia Islam vanuit een ander perspectief bekijkt.



De conferentie werd afgesloten met het avondgebed en een gezamenlijk avondmaal. Natuurlijk was er veel meer te zien in de conferentie en daarop hebben wij veel positieve feedback gekregen.

Kortom, het was een geslaagde conferentie en insha’Allah zal iedereen die dit verslag leest er  volgend jaar bij zijn. Het is een heel bijzondere ervaring en sfeer. Dit komt ook mede doordat er een groot Islamitische en Shi’itische gemeenschap is in Engeland. Ik voelde me helemaal in de spirituele sfeer en moge iedereen dit gevoel ook meemaken insha’Allah!

Meer foto's: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=227140850779911&id=102257346601596

Namens een van de organisatoren,

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Reisverslag Ghana: Ramadan special!

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat ik het Afrikaanse land met de kleurrijke mensen en de roodkleurige zand heb verlaten. Ghana. Een land in West-Afrika met een populatie van ongeveer 22 miljoen. Hoogstwaarschijnlijk is het voor de meesten alleen bekend van de Wereld Kampioenschappen of van Kofi Annan. Mijn reis stond in het teken van de laatste stage in het Ghaneze ziekenhuis en de openbare apotheken.

Daarnaast zou ik er de mooiste Islamitische maand van het jaar doorbrengen. Zo kwam ik op een stukje vooronderzoek uit. Social media kan soms zoveel betekenen denk je dan. Er bleken zelfs Sjii’ten te zijn in Ghana. Vol enthousiasme vloeiden er uit dit vooronderzoek ontzettend interessante projecten uit. Hiervoor zou ik de Ehlibeyt Moskee in Den Haag nooit waardig genoeg kunnen bedanken. Liefde voor de medemens, enkel omwille van de Schepper. Dit is de beschrijving waarmee ik dit kan verwoorden. De voorbereidingen voor mijn verblijf van 7 weken gingen in snelle tempo door. Het blijkt aardig wat werk te zijn: visum, vaccinaties, accommodatie, noodpakketten en natuurlijk medische hulpmiddelen.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ysYWFha-1FI

In juli was het zover. Op precies de 3e dag van de Ramadan bevonden we ons in Accra, de hoofdstad van Ghana. Ik weet nog heel goed hoe gemengd de gevoelens waren bij het voelen van de warme wind. Hoe opvallend ik dit keer (weer) was. En niet door mijn hoofddoek, maar puur door mijn huidskleur.
De eerste kennismaking met de imam van de sjiitische moskee Masjidul Rasoul al Akram vond plaats. Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit in Mekka of Medina geweest. Maar dat gevoel van overgave wat daar heerste: Subhan’Allah.. Het gebed. De donkere huiden. De Adhaan en, Aliyyan Waliyyullah. Onbeschrijfelijk. Een stemmetje in mijn hoofd fluisterde; dit gebed zal je nooit vergeten, lucky you.

[De moskee werd gebouwd in 1992. De moskee heeft hier en daar renovatie nodig: het dak, de ramen. De 'hawza' moet ook opnieuw geschilderd worden.]

Ik zal terugkomen op de activiteiten die voortvloeiden uit de samenwerkingen met de Ehlibeyt Moskee in Den Haag. Aangezien mijn reis in de Ramadan plaats vond, leek het een goed plan meerdere keren een iftaar te organiseren. In eerste instantie hebben we de iftaar voor de studenten in de moskee georganiseerd. Vervolgens zijn de omringende bewoners en sjiitische families uitgenodigd. Verder zijn er bedragen naar de kleine dorpen gestuurd waar het voor de wezen diende. Alle lof zij Allah: alle iftaars zijn geslaagd.

Alle formaliteiten enerzijds, bracht deze reis mij anderzijds enorm veel nieuwe ontdekkingen over de cultuur, gewoontes en normen en waarden. Tijdens het inkopen leer je de kleinste dingen wat je aan het denken zet over hoeveel luxe we gewend zijn. Hoe de imam op een Afrikaanse toon reageerde toen ik water in ‘luxe’ plastic flessen kocht zal ik nooit vergeten. Sister you should buy those in the little bags; they are 20 times cheaper.

Ik wil mijn verhaal niet al te lang maken. Het mee maken van de Islam in een geheel andere cultuur. Het kunnen herkennen van de gemeenschappelijke liefde voor Imam Ali (a). Het paralyserende gevoel dat door je heen gaat wanneer je bewust wordt hoeveel rechten er gestolen wordt van deze armen. Ooit heb ik van een Azerbeidzjaanse imam een verhaal gehoord. Dit ging continu door mijn hoofd. En dit vatte mijn verhaal samen.

De mensheid heeft diverse behoeftes. Als eerste zijn er primaire levensbehoeften, dit is de eerste graad. Hieronder vallen o.a. slapen, eten en voortplanten. Men hoeft zich nauwelijks af te vragen of het nodig is; zo vanzelfsprekend zijn ze. Het tweede type behoefte is relatief onzichtbaar, deze zijn niet heel expliciet en ook niet heel verborgen. Onder deze graad vallen de behoeften van de mens om lief te hebben en geliefd te worden. En tot slot is er de meest onopmerkelijke behoefte. Dit is een graad waar je naar moet zoeken om het te vinden. Deze behoefte bevindt zich heel diep in elk mens: het nodig hebben en nagaan van de alomvattende aanwezigheid van God. Hiermee komt het probleem van de Bashariyat (mensheid) naar voren. De behoefte voor God is onzichtbaar en dient naar buiten (oppervlak) gezocht/gehaald te worden. Man arafa nafsahu, faqat arafah Rabbah (wie zichzelf kent, kent God).

[Salaah Seleyman, 3 jaar oud en heeft zijn ouders verloren in een verkeersongeluk in Accra.]

De essentie van het leven, het hoofddoel is de laatste stadium te bereiken na de eerste twee voldaan te hebben. Dit komt vervolgens overeen met het gegeven dat bij de Faraj van Imam-e Zaman (a.f) geen armen meer zullen zijn. Jij, als moslim, dient zowel jezelf als anderen hierin te helpen.  Ik geef toe dat dit door mijn hoofd speelde toen ik een heel gezin tegenover mij had. Ik zou als het ware een taboe breken in een standaard Turks gezin. Al met al realiseerde ik in Ghana dat een westerse, welgestelde moslim(a) zeker een kleine hulp kan bieden om een ander in het geloof vooruit te helpen. Ik wil dit verslag ook niet in de vorm van een humanitaire hulpoproep naar voren brengen. Dat er zeker hulp nodig is voor deze moslimbroeders kan ik jullie echter niet onthouden.
Hoewel ik het verhaal niet lang wilde houden, is het redelijk lang geworden merk ik. Alle lezers wil ik bedanken voor hun geduld. Hieronder is kort beschreven hoe uit een Wahhabi achtergrond de Shia in West Afrika tot leven kwam.

As salam-u alaikum.

Hujjatul Islam Sheikh Abdul Salam Abdul Hamid Bansi (r.a), born as a Wahhabi, was taught the religion at young age from his father. In the 1970’s he began to wonder what the Sjii’sm was. During his life he began to study about the Shia ideology. He spent his life in Libya, Egypt, Syria, Pakistan and finally he came to Iran. In Iran he joined the scientific Hawza in Qum. He was privileged to study under great Scholars; great Ayatollah Ruhullah Khomeini (r.a) was among them. He was by that time the first black African student from West Africa to study in Iran. In 1984 he returned to his native country Ghana. Here he spread the noble ideology of Ahlulbayt (a) to invite his fellow brothers to the path of the Ahlulbayt (a). The Masjid ul Rasoul al Akram built in 1992 was the first Shia mosque and is still the Shia center of West Africa. Students from all around the country are coming to the mosque and learning in the Hawza. Sheikh al Bansi died in 2010, with love and respect for his deeds.



© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken