Liefdevolle brieven, verhaal van Bint-Al-Huda

In de naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle,

Lieve zuster Wafa,

Assalamu Alaikum,

Nog steeds kan ik de verwarring die mij soms overvalt niet uitleggen. Ik zeg niet dat het geluk en de rust in mijn ziel tot een eind zijn gekomen. Mijn geloof is nooit een tijdelijke vreugde geweest. Ik voel nog steeds de blijdschap van mijn eerste stappen naar de islam, maar ik voel nog steeds een soort van pijn afkomstig van een onbekende bron. Misschien leef ik nog steeds het leven dat ik leidde vóór het geloof. Alsjeblieft, help mij om deze belangrijke fase te passeren. Velen hebben geprobeerd mij te helpen om mijn kijk op het leven te veranderen, maar ik kon nooit op hen reageren. Ik moet toegeven dat jij de enige persoon bent geweest die het aankon om mijn zwarte visie op het leven te veranderen. Nu vraag ik jouw hulp in het overwinnen van deze pijn, de bron van mijn onrust. Dus alsjeblieft schrijf, aangezien ik rust en veiligheid vind in jouw woorden. Jouw teksten komen van het geloof en haar creatieve kracht. Jouw woorden vullen mijn ziel met schitterende rechtvaardige leiding.

Moge Allah jouw veilig houden,

Raja. 

 

Lieve zuser Raja,

Assalamu Aleikum, 

Pijn zonder speciale reden is slechts een illusie. Iedereen kan pijn in zijn leven vernietigen, als hij zoekt naar de juiste bron in de realiteit. Lijden zonder reden brengt nog meer lijden. Iemand zou geen plek aan zulke pijnen - die de zwakken bijten met scherpe tanden - moeten geven. 

Je moet leren om weerbaar te zijn tegen zulke gevoelens. Die wereldse zaken zorgen ervoor dat jij jouw religieuze verplichtingen vergeet en staan in de weg tussen jou en Allah. Het is jammer voor iemand die de bron van licht heeft gevonden, maar door wereldse zaken wordt weggeduwd, nog voordat hij het geloof écht bereikt heeft. Ik bid tot Allah dat Hij jou meer kracht geeft om te vechten tegen jouw verlangens. Op dit niveau dat jij hebt bereikt is het van belang dat je standvastig bent en een sterke wilskracht hebt.

Wafa.

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Verslag "Maand Ramadan Project 2015", Help the Orphans in Iraq

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle,

Dit project werd uitgevoerd in samenwerking met vier verschillende organisaties; Al-Wafa organisatie in Baghdad, Oprhans Karbala, Al-Sayyede Khadija crèche voor weeskinderen en Nis Men Ajl Alreáye voor weeskinderen. 

Het project werd verdeeld over zes dagen. Het ingezamelde bedrag is uiteindelijk neergekomen op maar liefst €5500!

Dag 1 en 2

De eerste dag hebben we de contactpersoon bezocht van Orphans Karbala. Met hem is besproken dat we 50 voedselpakketten zouden uitdelen aan weduwen en weeskinderen. Ook is er afgesproken om  bonnen te kopen ter waarde van 25000 Iraakse dinar, waarmee de weeskinderen kleding  voor het suikerfeest konden kopen. 

Lees meer

Afdrukken

Een gevaarlijk spel, verhaal van Bint-Al-Huda

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle,

Asia wachtte op haar vriendin Baidah die haar vandaag zou komen bezoeken. Ze was verbaasd over het verzoek van haar vriendin voor een privé ontmoeting. Asia dacht dat Baidah een serieus probleem had, dus ze maakte zich zorgen toen Baidah een paar minuten later arriveerde. Asia wachtte op het moment dat Baidah begon te spreken. Asia wachtte op Baidah om te beginnen met praten, terwijl Baidah probeerde om kalm over te komen bij haar vriendin. 

Toen zei Baidah, “Kan ik je iets vragen?”

“Ja, met plezier!, zei Asia. 

Baidah zei, “Ik wil dat je mij eerlijk beantwoordt.” 

“Natuurlijk, je weet dat ik altijd eerlijk ben!”, verzekerde Asia haar. 

“Waarom weigerde je het huwelijksaanzoek van Foad?”, barstte Baidah uit. 

Asia was van het veld geslagen bij deze vraag. Ze werd stil voor een moment, en zei, “Kan ik jou ook een vraag stellen!”

 “Natuurlijk kun je dat”, zei Baidah. 

 “Waarom stel je mij een vraag die mij waarschijnlijk woedend kan maken? Je weet dat hij een familielid van mij is en dat ik zijn aanzoek heb geweigerd voor zekere redenen.”

Aarzelend zei Baidah, “Nou, hij heeft mij ten huwelijk gevraagd. Daarom wil ik jouw redenen weten waarom jij hem hebt geweigerd.”

 “Oh, ik begrijp het!”, zei Asia, en ze werd even stil. Toen begon Baidah haar te smeken, “Ik moet het weten. Ik ben jouw vriendin, toch?! Maak je je dan niet zorgen om mij?”

“Ja, jij bent mijn vriendin en ik geef om je, dus ik zal je de reden vertellen. Maar als aller eerst, wat weet jij over hem?” vroeg Asia aan Baidah. 

“Ik weet dat hij een knappe, fatsoenlijke man is, die is opgeleid en goede manieren heeft met een goede sociale positie.”

Lees meer

Afdrukken

Een dagboek van een islamitische studente, verhaal van Bint-Al-Hud

In de naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest Genadevolle,

Vandaag vroeg een islamitische zuster aan mij om haar een zin in Duaa Kumail uit te leggen: 

".....Oh Allah, ik smeek u bij uw Heilige Namen om mij te helpen dag en nacht voor u te bidden...." De zuster vroeg, "Hoe kan iemand continu dag en nacht voor Allah bidden? We leven in een tijd die samenwerking met anderen vereist om zelf verschillende banen en dagelijks werk te kunnen uitvoeren. Hoe kunnen we onze verplichtingen opzij zetten en ons toevlucht de hele tijd zoeken bij het reciteren van duaa?" Ik zei tegen haar, "Wees gerustgesteld, zuster. Er wordt niet van ons verwacht dat we dag en nacht bidden. Hoewel dit een goede gewoonte is en beloond wordt door Allah, is dit niet alles. Veel mensen verheerlijken en bedanken Allah met hun tongen, maar vergeten Hem in hun daden. Wij kunnen ons leven gemakkelijk met het gebed verrijken, zonder onze verplichtingen te verwaarlozen. 

Religieuze rituelen, zoals dagelijkse gebeden, kunnen worden gereflecteerd in onze handelingen. Als jij een goede huisvrouw bent, dan ben je een goed individu dat Allah dag en nacht verheerlijkt. Op een dag kwam een vrouw naar de Profeet (S) toe en zij vroeg aan hem: "Wat kan een vrouw doen om jihad op het pad van Allah te verrichten?" De Profeet (S) zei, "gerechtigheid en het beheer van het huis zijn kenmerken van een goede islamitische vrouw en worden zeer beloond door Allah. Een vrouw, een huisvrouw of jonge dame, kan de hele tijd in dienst staan van Allah, als zij een helpende hand geeft aan de nodigen voor de plezier van Allah. Iedere hulp aan een ander omwille van de hemelse beloning van Allah, is een duaa en een gebed tot  Allah, de Verhevene. Iedere beproeving doorstaan omwille van het verheffen van het woord van Allah, is een gebed. Elk goed idee ten behoeve van het welzijn van de gemeenschap is een vorm van aanbidding".

Wordt vervolgd…

Bron: http://www.al-islam.org/short-stories-amina-bint-al-huda 

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Mijn reis naar de Ahlalbait - deel 6: Klaar voor zijn komst?

In de naam van Allah de Barmhartige de Genadevolle

Van Imam Ali (a) naar Imam Reza (a).

Wegens het martelaarschap van bibi Fatima (a) verlaten we Najaf met onze zwarte kleren. Ik heb geen afscheid van de Imam (a) genomen. Alleen in zijn haram (graftombe/mausoleum) zat ik op de grond en praatte ik tegen de Imam (a) alsof ik zijn enige bezoeker was. Alsof de Imam (a) niemand anders had om naar te luisteren. Ik herinnerde me de dagen dat bibi Fatima (a) gestorven moest zijn en hoe de Imam (a) zich gevoeld zou hebben. En honderden jaren later zit ik dichtbij de Imam (a). De Imam (a) nog nooit ontmoet, zijn stem nog nooit gehoord en zijn tranen tijdens zijn verdriet nog nooit gezien. Toch had ik intense verdriet voor wat zij in die tijd mee hadden moeten maken. 

Bibi Fatima (a), de dochter van de profeet (s), zijn oogappel. Nog maar ongeveer zes maanden na de dood van de profeet (s) is dit hoe ze de dichtstbijzijnde persoon van de profeet (s) hebben behandeld. Door degene die beweerden de profeet (s) te volgen. Ze hebben haar een miskraam bezorgd van de kleinzoon van de profeet (s), de zoon van Imam Ali (a) en haar het leven op een gruwelijke wijze ontnomen. 

Ik condoleer de Imam (a) samen met duizenden anderen om mij heen, die allen het gevoel moeten hebben dat ze de Imam (a) alleen spreken, want deze Imam (a) stond in zijn leven klaar voor iedereen die zijn hulp vroeg en daarom voelt het nu honderden jaren na zijn dood nog steeds zo.  

Aankomend bij Imam Reza (a) besef ik me weer hoe veel ik mij hier thuis voel. Dit zijn mijn taalgenoten en dit is een plek waar ik vaker ben geweest. 

In de drukke stad is iedereen bezig met zijn dagelijkse bezigheden, maar men vergeet de Imam (a) hierin niet. Wanneer zijn haram in zicht is draait men zich hier naartoe, zet de rechterhand op de borst, buigt zich iets en zegt: “Vrede zij met u, oh kleinzoon van de profeet (s), oh Imam Ali ibn Musa al-Reza (a)”.

Zelfs tijdens het autorijden of het oversteken. 

Zijn haram ziet er nog groter uit dan ooit tevoren, masha’Allah. Dit is net een kleine stad in vergelijking met de haram van de Imams (a) waar we geweest zijn, met verschillende verdiepingen, pleinen, fonteinen en verschillende architectuur en handwerken die gebruikt zijn in het gebouw. 

Een kleine stad met zijn eigen schoonmakers, ordehouders, geleerden waar je terecht kan met vragen, zelfs eigen ingenieurs, artsen en nog veel meer.

Hier reflecteer ik terug op mijn reis. 

Ik stel me voor dat iemand in Nederland mij vraagt over hoe het was en wat ik gedaan heb. Wat er dan zo anders is aan zo een reis vergeleken met een vakantie naar een ander warm oord.

Mijn antwoord zou ongeveer het volgende zijn:

Dat de vijf gebeden dagelijks verricht werden in een haram en niet in het comfort van ons eigen huis of hotel, 

dat we de plekken gerelateerd aan de ziyarat bezochten in plaats van de markten en winkels, 

laat thuiskwamen en vroeg opstonden, 

veel liepen en weinig zaten, 

veel energie verbruikten en weinig aten, 

veel met God (swt) praatten en weinig met onze medemens, 

de Koran lazen in plaats van het nieuws over de wereld, 

Bezig waren met reflecteren op ons leven in plaats van het leegmaken van ons hoofd om te genieten.

Degene tegenover mij zou denken dat we soldaten waren onder een bevel van een leger met een bevelhouder die ons streng in de gaten hield. Maar dit was puur vrijwillig. Zelfs hier konden sommigen de wereld niet loslaten en werden soms meegezogen hierin. Maar het genot zit puur hierin. Ik voelde me vrijer dan een vliegende vogel. Het voelde net alsof ik uit de bubbel wat de wereld was ontsnapt en in een andere plek was beland waar alles om mij heen klopte. Waar ik eindelijk mijn tijd kon besteden aan de enige die mijn tijd waarlijk verdient, God (swt). Ik had de wereld losgelaten en was alleen met mijn God (swt). Een gevoel wat een vakantie me nooit had kunnen geven. 

Mijn besef dat wij een Imam (a) hebben en deze nu nog in zijn leven kunnen dienen is veel sterker geworden door deze reis. Onze Imam al Mahdi (atfs), degene die wraak zal nemen op Karbala. Ik besef me hoe groot het verlies is van degene die gestorven zijn en hun Imam (a) niet gekend hebben en niet gezien of gehoord hebben. Des te meer besef ik me dat wij voor zijn terugkomst en zijn welzijn moeten bidden. Dit doet hij ook voor ons, hoe kunnen wij dit dan niet terugdoen. 

Ik wil graag onder zijn volgelingen behoren, ook als hij maar een volgeling zou hebben wil ik die ene zijn. Het bestaan zonder het meemaken van de terugkeer van de Imam (atfs) lijkt nutteloos. Afgezien van het feit dat ik een klein mens ben met zondes, is mijn hoop dat ik tot de volgelingen van de Imam (atfs) mag behoren groot. Ieder moment van twijfel hierin is een poging van de duivel om ons tegen te houden van het volgen van de Imam (atfs) en de waarheid. 

We leven in een moeilijke tijd waarin we onze Imam (atfs) niet kunnen zien of bevragen. Een tijd waarin velen zich gelovig noemen, enkel omdat ze niet denken dat de wereld “per ongeluk” is ontstaan. Een tijd waarin de goede voorbeelden vaak ver te zoeken zijn en een tijd waarin je jezelf bij je medegelovigen moet verdedigen voor je daden.  Het volgen van de Imam (atfs) betekent dan ook het continue strijden tegen de duivel. Standvastig zijn en niet van ophouden weten. Vechten met je continue goede daden en terugslaan met je warme spraak, je beseffen dat ieder kwade oog op jou gericht is en nooit de glimlach van je gezicht verliezen. 

Terwijl iedereen op zoek is naar geld en rijkdom, geven wij sadaqa (aalmoezen) voor het welzijn en veiligheid van onze Imam (atfs). Terwijl men geniet van de wereld en bidt en hoopt op een lang en gelukkig bestaan met alle wereldse bezittingen, smeken wij God (swt) om de terugkeer van onze verlosser (atfs). En terwijl we uitgelachen en bespot worden voor ons geloof, sturen wij dagelijks, vol met trots en opgeheven hoofd, onze groet en vrede naar onze geliefde Imam (atfs). Ik heb van geen enkele Imam (a) tijdens deze reis afscheid genomen, ik ben God (swt) dankbaar voor deze mogelijkheid en wens zo snel mogelijk terug te keren naar deze Imams (a) en wens dat God (swt) de harams beschermd tegen hun vijanden. 

Als allerlaatste vraag ik God (swt) om onze kennis in onze Imam al Mahdi (atfs) te vergroten en onze harten klaar te maken voor zijn komst, insha’Allah. 

Imam al Jaffar ibn Muhammad as-Sadeq (a) zei: ‘Degene onder jullie die sterft terwijl hij wacht op dit bevel (de komst van Imam al Mahdi (atfs)) is gelijk aan iemand die met al-Qaim (Imam al Mahdi (atfs)) in zijn tent was…. Nee sterker nog, hij zou gelijk zijn aan iemand die aan zijn zijde heeft gevochten met een zwaard… Nee sterker nog, bij Allah (swt), hij is gelijk aan degene die gemarteld zou zijn aan de zijde van de Boodschapper van Allah (swt). [1]

Ya Ali,

Farwah binte Seyyed Hossein

Bron:

[1] Biharul Anwar, Volume 52, pagina 126; al-Mahasin

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken