Ideaal?

In de naam van Allah, de Meest Barmhartige de Meest Genadevolle,

Door Waiel Alkhateeb

02/02/2015

Laat daklozen niet doodvriezen! Ik las dit op een van de reclameborden in een bushalte. Kan het zijn dat er in een ontwikkeld land als deze nog mensen werkelijk doodvriezen? Blijkbaar wel!

Het zou een ideale wereld zijn als er geen armen zouden zijn, of geen onrecht. Het zou ideaal zijn om een maatschappij te hebben waarbij iedereen werkelijk gelijk is. Waarin mensen rijk zijn of rijker! 

Wij worden voor gek verklaard wanneer wij dit idee promoten. Je wordt gezien als idealist zonder realiteitszin. Het is niet mogelijk…..toch?

Ik ben stellig overtuigd dat wanneer wij het idealisme in ons denkpatroon introduceren, wij dit wél kunnen bereiken. Het is niet voor niets dat er een ideaalbeeld bestáát. Het mooie van dit ideaalbeeld is dat het een menselijk beeld is die gedeeld wordt door moslims, joden, christenen, hindoes, atheïsten en ga zo maar door. 

Maar het lelijke is dat wij ons menselijkheid vergeten. Helaas is het wereldse zo belangrijk geworden dat wij onszelf vergeten. Het wereldse kan ons drijven tot het plegen van misdaad en onrecht om deze behoefte te bevredigen. Het wereldse verspreidt depressieve gevoelens en ontevredenheid. Het is de achtervolging van deze wereld wat ons drijft tot waanzin, in de kleinste dingen. Denk maar eens aan de telefoon die van je hand valt door een duw van de medemens…. humeurverpester!

De Islam leert ons deze wereld haar plek te geven, een plek die belangrijk is maar niet het belangrijkste: ascetisme. 

Een prachtige beschrijving van ascetisme door onze Imams (vzmh): “Ascetisme is niet dat u niets bezit, maar ascetisme is dat niets u in zijn bezit heeft”. 

Genieten van wereldse gunsten is geliefd bij Allah (verheven is Hij), maar afhankelijkheid van het wereldse is een menselijke tekortkoming. 

Ascetisme is een manier van leven dat het ideaalbeeld tot realiteit kan maken. 

© Copyright Ahlalbait Jongeren

 

 

Afdrukken

Volledige acceptatie 

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

Door RS

19/01/2016

Het zal je vast niet ontgaan zijn. De Tweede Kamer heeft een nieuwe voorzitter: de Marokkaans-Nederlandse Khadija Arib behaalde maar liefst 83 stemmen tegenover 51 stemmen voor Ton Elias.

Sinds haar vijftiende woont Arib in Nederland, waar ze een opleiding heeft gevolgd aan de Sociale Academie en sociologie heeft gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam. In 1998 is ze lid geworden van de Tweede Kamer, waar ze zich vooral bezig heeft gehouden met de volksgezondheid. Ook komt Arib actief op voor de rechten en positie van vrouwen. Kortom: een sterke, hoogopgeleide vrouw van Marokkaanse komaf, die zich inzet voor de democratische rechtsstaat en daar tevens aan deelneemt. Een vrouw die hét voorbeeld is van een geslaagde integratie. Tenminste, dat zou je zeggen.

Haar voorzitterschap is niet overal met evenveel gejuich ontvangen. Haar dubbele nationaliteit, haar ‘vreselijk irritante accent’ dat écht niet in de Kamer past en het feit dat ze waarschijnlijk ook nog eens moslim is, waren allemaal onderwerp van gesprek. ‘Gelukkig’ (!) waren er ook mensen die bovenstaande argumenten belachelijk vonden en constateerden dat het prima is dat Arib deze functie heeft gekregen. Ze kleedt zich immers ‘modern’ en heeft dat ‘belachelijke hoofddoekje’ niet om. 

Opvallend genoeg komen deze geluiden van dezelfde mensen die roepen dat iedereen welkom is, áls je je maar aanpast en wat van je leven maakt. Mensen die beweren dat het hen enkel om het tuig gaat en niet om de welwillende, hardwerkende en goed geïntegreerde burgers.

Ik hoop dat iedereen eindelijk de ogen opent wat betreft het standpunt van sommige mensen over bepaalde bevolkingsgroepen. Het gaat niet iedereen om het inburgeren. Hoe erg je ook probeert om jezelf aan te passen en een positieve bijdrage te leveren aan de samenleving; er zullen altijd mensen zijn die je niet accepteren. Enkel jouw afkomst of religie is voor sommigen al doorslaggevend.

Voor mij is Arib echter een voorbeeld van het feit dat je alles kan bereiken, als je er maar hard voor werkt. Tegelijkertijd hebben bepaalde reacties mij doen beseffen dat het een onmogelijke klus is om iedereen tevreden te stellen. Er zullen altijd mensen zijn die niet verder kunnen kijken dan een accent waar je op een bepaalde leeftijd niet meer van af kan, een hoofddoek die bij je hoort of een nationaliteit waar je zo trots op bent.

Werk hard, voor jezelf en voor je toekomst, maar weet dat volledige acceptatie van sommige mensen niet bestaat. Verlies jezelf en je eigen identiteit daarom niet in het proces van integreren en wees trots op wat jou zo bijzonder maakt.

Volledige acceptatie bestaat niet bij iedereen. 

© Copyright Ahlalbait Jongeren

Afdrukken

Blijven lachen

In de naam van Allah, de meest Barmhartige de meest Genadevolle,

Door Mohammed Ali Ahmadi

12/01/2016

Lang geleden heb ik besloten om dagelijks zo veel mogelijk en zo vaak mogelijk mensen te groeten met een brede glimlach. In het begin was dat wat lastig, omdat het niet natuurlijk voelde. Maar oefening baart kunst. Tegenwoordig gaat het vanzelf. Toen ik dit besloot, woonde ik in een vrij islamitische buurt met een moskee, bakkers, slagers en nog veel meer allemaal om de hoek. De meeste mensen groetten je dus vanzelf als je buiten was. Op school waren wij met een grote groep moslims en ook de niet-moslims waren goed geïntegreerd in ons cultuurtje; hoe gek dat ook klinkt. Groeten met een brede glimlach ging van een leien dakje. Ik kon het afvinken van mijn lijst.

Sinds anderhalf jaar geleden woon ik in Rotterdam, in een buurt waar weinig andere moslims zijn. Sterker nog, in een buurt waar ze liever geen moslims zien, heb ik vaak het gevoel. Maar ik was vastbesloten, ik zou iedereen met een brede glimlach blijven groeten. Ik merkte al snel dat dit erg tegen ging vallen. De gebeurtenissen in het nieuws afgelopen tijd hebben er ook niet positief aan bijgedragen. 

Steeds meer buren die me eerst niet wilden aankijken als ik langs liep, groeten mij nu ongemakkelijk terug. De ontzettend oude en chagrijnige kassière bij de Dirk van den Broek begint tegenwoordig al te lachen als ze mij van ver ziet. Zij was een van mijn grootste overwinningen. Ze bleef me maar onaardig behandelen, zonder dit te doen bij de mensen voor en achter mij. Ik groette haar elke keer luider en meer overdreven dan de keer ervoor. Ik heb nog maar één uitdaging te gaan die ik van mijn lijst wil strepen. Mijn onderburen blijven mij hardnekkig negeren en mij vies aankijken. Negen van de tien keer groeten ze niet terug en die ene keer met moeite. Maar er is vooruitgang. Ondertussen blijven we lachen en blijven we groeten :)

© Copyright Ahlalbait Jongeren

 

Afdrukken

Meer artikelen...